ลูบรีกัน

แสงสนธยายามเช้าหรือยามเย็น ที่มาทางนิรุกติศาสตร์ที่เป็นไปได้อย่างหนึ่งคือคำละติน lubricus ซึ่งสามารถแปลว่าลื่นไหล ในกรณีนี้ มันสื่อถึงธรรมชาติอันชั่วครู่ของช่วงเวลานั้นของวัน ซึ่งลื่นไหลผ่านนิ้วมือของเราไปอย่างรวดเร็ว (พูดในเชิงเปรียบเทียบแน่นอน) ความเชื่อมโยงกับคำว่า lúgubre (หดหู่) ก็ไม่อาจตัดออกได้เช่นกัน เมื่อพิจารณาจากบรรยากาศที่มืดและหม่นหมองอันเป็นลักษณะเฉพาะของการเปลี่ยนผ่านระหว่างกลางวันและกลางคืน ความเป็นไปได้ที่สามคือมันมีต้นกำเนิดจากคำละติน lupus (หมาป่า) และ canis (สุนัข) เนื่องจากในช่วงแสงจาง ๆ นั้น สุนัขเห่าและหมาป่าหอน ทั้งยังไม่มีแสงเพียงพอให้คนเลี้ยงแกะแยกแยะระหว่างทั้งสองได้อย่างชัดเจน