aurorë polare
Një fenomen ndriçues që zhvillohet në atmosferën e sipërme, në lartësi mbi 100 km, dhe që vërehet zakonisht në rajonet polare. Është rezultat i ndërveprimit të erës diellore me atmosferën e Tokës. Një pjesë e atij fluksi grimcash elektrike me energji të lartë, që rrezatojnë nga dielli në të gjitha drejtimet, ndalohet nga fusha e fuqishme magnetike e Tokës, e cila vepron si mburojë mbrojtëse dhe e devijon drejt dy poleve magnetike. Bombardimi i grimcave mbi molekulat e gazta të pranishme në atmosferën e sipërme sjell emetimin e dritës në gjatësi vale të ndryshme (ngjyra të ndryshme) dhe, rrjedhimisht, formimin e aurorave polare. Nuancat e tyre varen nga lloji i molekulave të bombarduara. Molekulat e oksigjenit formojnë aurora me ngjyrë të gjelbër; azoti prodhon shkëlqime në tone të kuqe, rozë dhe vjollcë, ndërsa ngjyra blu, më pak e shpeshtë, vjen nga molekulat e hidrogjenit, të vendosura shumë lart në atmosferë. Në varësi të hemisferës së Tokës ku formohen, kemi aurorë boreale (hemisfera veriore) dhe aurorë australe (hemisfera jugore). Stuhitë e mëdha gjeomagnetike, të shkaktuara në magnetosferën e Tokës nga mbërritja e një ere diellore më intensive se normalja, sjellin aurora polare më të mëdha, që mund të vërehen në gjerësi më të ulëta se zakonisht. Aurorat boreale njihen edhe si drita veriore dhe rreth tyre ekzistojnë shumë legjenda. Në disa kultura nordike mendohej se ishin shpirtrat e të vdekurve, që banonin mbi atmosferën dhe vallëzonin me pishtarë të ndezur për të udhëhequr hapat e shpirtrave të rinj.
Terma të lidhur: stuhi diellore, aurora, aurora borealis, aurora australe