პოლარული ციალი

მნათი მოვლენა, რომელიც ხდება ზედა ატმოსფეროში, 100 კმ-ზე მაღალ სიმაღლეებზე, და რომელსაც ჩვეულებრივ პოლარულ რეგიონებში აკვირდებიან. ის მზის ქარის დედამიწის ატმოსფეროსთან ურთიერთქმედების შედეგია. მაღალენერგიული ელექტრული ნაწილაკების იმ ნაკადის ნაწილს, რომელიც მზიდან ყველა მიმართულებით ვრცელდება, ჩაქრის დედამიწის ძლიერი მაგნიტური ველი, რომელიც დამცავი ფარივით მოქმედებს და მას ორი მაგნიტური პოლუსისკენ აღუხვევს. ნაწილაკების დაბომბვა ზედა ატმოსფეროში არსებულ აირად მოლეკულებზე იწვევს სხვადასხვა ტალღის სიგრძის (სხვადასხვა ფერის) სინათლის გამოსხივებას და, შესაბამისად, პოლარული ციალების წარმოქმნას. მათი ელფერი დამოკიდებულია დაბომბული მოლეკულების ტიპზე. ჟანგბადის მოლეკულები მწვანე ფერის ციალს ქმნიან; აზოტი წარმოქმნის წითელ, ვარდისფერ და იისფერ ნათებას, ხოლო ნაკლებად ხშირი ცისფერი ფერი წყალბადის მოლეკულებიდან მოდის, რომლებიც ატმოსფეროში ძალიან მაღლა მდებარეობენ. იმის მიხედვით, დედამიწის რომელ ნახევარსფეროში წარმოიქმნება, გვაქვს ჩრდილოეთის ციალი (ჩრდილოეთ ნახევარსფერო) და სამხრეთის ციალი (სამხრეთ ნახევარსფერო). დიდი გეომაგნიტური ქარიშხლები, რომლებიც დედამიწის მაგნიტოსფეროში ჩვეულებრივზე უფრო ინტენსიური მზის ქარის მოსვლით არის გამოწვეული, უფრო დიდ პოლარულ ციალებს იწვევს, რომლებიც ჩვეულებრივზე დაბალ განედებზეც შეიძლება დაფიქსირდეს. ჩრდილოეთის ციალს ასევე ჩრდილოეთის ნათებასაც უწოდებენ და მის შესახებ ბევრი ლეგენდა არსებობს. ზოგიერთ ჩრდილოეთ კულტურაში მიიჩნეოდა, რომ ეს მკვდრების სულები იყვნენ, რომლებიც ატმოსფეროს ზემოთ ცხოვრობდნენ და ანთებული ჩირაღდნებით ცეკვავდნენ, რათა ახალი სულების ნაბიჯები წარემართათ.