satelit meteorologjik
Një satelit artificial që orbiton rreth Tokës dhe kryen vëzhgime meteorologjike, duke ua transmetuar stacioneve marrëse në tokë. Të dhënat që mund të marrë janë shumë të ndryshme, jo të kufizuara vetëm në kapjen e imazheve të reve, që është funksioni i tij më i njohur falë segmenteve televizive të motit. Këta satelitë janë gjithashtu përgjegjës për monitorimin e një sërë ndryshoresh dhe elementësh me interes meteorologjik dhe klimatik, si aerosolet (tym, pluhur, hi vullkanik…), aurorat polare, akullnajat, ajsbergët, shtresat e akullit, temperatura e sipërfaqes së detit, erërat, stuhitë, përqendrimet e gazeve ndotës, ozoni stratosferik, CO2, metani… Mbulimi që ofrojnë satelitët meteorologjikë është global, gjë që përbën një vëllim prej miliona të dhënash të reja çdo ditë, që ushqejnë modelet numerike të parashikimit të motit. Sateliti i parë meteorologjik që e përfundoi me sukses misionin ishte TIROS 1, i lëshuar nga NASA më 1 prill 1960. Paraardhësi i tij ishte Vanguard 2, pjesë e një projekti të Marinës së SHBA-së, i lëshuar një vit më parë (më 17 shkurt 1959). Megjithëse ky satelit u projektua për të matur shpërndarjen e mbulesës me re dhe dendësinë e ajrit, ai dha vështirë ndonjë të dhënë, prandaj TIROS 1 zakonisht konsiderohet si sateliti i parë meteorologjik në histori. Lëshimi, në vitin 1963, i Programit të Vëzhgimit Botëror të Motit të WMO-së e nxiti përfundimisht vëzhgimin e atmosferës nga hapësira, falë satelitëve meteorologjikë. Në varësi të lartësisë mbi sipërfaqen e Tokës në të cilën vendoset një satelit artificial, konsiderohen katër lloje orbitash: 1) orbitë e ulët rreth Tokës (orbitë polare ose parkimi); 2) orbitë e mesme rreth Tokës (e përdorur nga satelitët që mundësojnë sistemet globale të navigacionit); 3) orbitë gjeosinkrone; dhe 4) orbitë e lartë rreth Tokës. Satelitët meteorologjikë bien në kategoritë 1 dhe 3.