meteorologik sunʼiy yoʻldosh
Yer atrofida aylanib, meteorologik kuzatuvlarni amalga oshiradigan va ularni yerdagi qabul qiluvchi stansiyalarga uzatadigan sunʼiy yoʻldosh. U oladigan maʼlumotlar juda xilma-xil boʻlib, faqat televideniyedagi ob-havo dasturlari tufayli eng mashhur boʻlgan vazifasi - bulutlar tasvirini olish bilan cheklanmaydi. Bu sunʼiy yoʻldoshlar, shuningdek, aerozollar (tutun, chang, vulqon kuli…), qutb shafaqlari, muzliklar, aysberglar, muz qoplamlari, dengiz yuzasi harorati, shamollar, boʻronlar, ifloslantiruvchi gazlar konsentratsiyasi, stratosfera ozoni, CO2, metan… kabi meteorologik va iqlimiy ahamiyatga ega koʻplab oʻzgaruvchilar va elementlarni kuzatish uchun ham javobgardir. Meteorologik sunʼiy yoʻldoshlar taʼminlaydigan qamrov global boʻlib, bu har kuni millionlab yangi maʼlumotlar hajmini tashkil etadi va ular ob-havoni sonli prognoz qilish modellarini oziqlantiradi. Oʻz missiyasini muvaffaqiyatli bajargan birinchi meteorologik sunʼiy yoʻldosh 1960-yil 1-aprelda NASA tomonidan uchirilgan TIROS 1 boʻldi. Uning oʻtmishdoshi AQSH Harbiy-dengiz kuchlari loyihasi doirasida bir yil oldin (1959-yil 17-fevralda) uchirilgan Vanguard 2 edi. Garchi bu sunʼiy yoʻldosh bulut qoplamining taqsimlanishi va havo zichligini oʻlchash uchun moʻljallangan boʻlsa-da, u deyarli hech qanday maʼlumot bermadi, shuning uchun odatda TIROS 1 tarixdagi birinchi meteorologik sunʼiy yoʻldosh hisoblanadi. 1963-yilda JMTning Butunjahon ob-havo xizmati dasturining ishga tushirilishi meteorologik sunʼiy yoʻldoshlar tufayli atmosferani kosmosdan kuzatishga hal qiluvchi turtki berdi. Sunʼiy yoʻldosh Yer yuzasidan qanday balandlikda joylashtirilishiga qarab toʻrt turdagi orbita koʻrib chiqiladi: 1) past Yer orbitasi (qutb yoki kutish orbitasi); 2) oʻrta Yer orbitasi (global navigatsiya tizimlarini taʼminlovchi sunʼiy yoʻldoshlar foydalanadi); 3) geosinxron orbita; va 4) yuqori Yer orbitasi. Meteorologik sunʼiy yoʻldoshlar 1 va 3-toifalarga kiradi.