ดาวเทียมตรวจอากาศ

ดาวเทียมเทียมที่โคจรรอบโลกและดำเนินการสังเกตการณ์ทางอุตุนิยมวิทยา ส่งข้อมูลไปยังสถานีรับภาคพื้นดิน ข้อมูลที่มันสามารถได้รับมีความหลากหลายมาก ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะการถ่ายภาพเมฆเท่านั้น ซึ่งเป็นหน้าที่ที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดของมันเนื่องจากรายการพยากรณ์อากาศทางโทรทัศน์ ดาวเทียมเหล่านี้ยังรับผิดชอบการเฝ้าติดตามตัวแปรและองค์ประกอบมากมายที่น่าสนใจทางอุตุนิยมวิทยาและภูมิอากาศ เช่น ละอองลอย (ควัน ฝุ่น เถ้าภูเขาไฟ ฯลฯ) แสงขั้วโลก ธารน้ำแข็ง ภูเขาน้ำแข็ง แผ่นน้ำแข็ง อุณหภูมิผิวน้ำทะเล ลม พายุ ความเข้มข้นของก๊าซมลพิษ โอโซนสตราโตสเฟียร์ CO₂ มีเทน... ความครอบคลุมที่ดาวเทียมตรวจอากาศให้นั้นเป็นระดับโลก ซึ่งรวมเป็นปริมาณข้อมูลใหม่นับล้านจุดทุกวัน ป้อนเข้าสู่แบบจำลองพยากรณ์อากาศเชิงตัวเลข ดาวเทียมตรวจอากาศดวงแรกที่ปฏิบัติภารกิจสำเร็จคือ TIROS 1 ซึ่งปล่อยขึ้นสู่อวกาศโดย NASA เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1960 ดาวเทียมรุ่นก่อนหน้าคือ Vanguard 2 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการกองทัพเรือสหรัฐฯ ปล่อยขึ้นสู่อวกาศในปีก่อนหน้า (วันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1959) แม้ว่าดาวเทียมดวงนี้จะออกแบบมาเพื่อวัดการกระจายตัวของเมฆปกคลุมและความหนาแน่นของอากาศ แต่ให้ข้อมูลได้น้อยมาก ซึ่งเป็นเหตุผลที่ TIROS 1 มักถูกถือว่าเป็นดาวเทียมตรวจอากาศดวงแรกในประวัติศาสตร์ การเปิดตัวโครงการเฝ้าระวังสภาพอากาศโลก (World Weather Watch Programme) ของ WMO ในปี ค.ศ. 1963 ผลักดันการสังเกตการณ์บรรยากาศจากอวกาศอย่างชัดเจน ด้วยความช่วยเหลือของดาวเทียมตรวจอากาศ ขึ้นอยู่กับระดับความสูงเหนือพื้นผิวโลกที่ดาวเทียมเทียมถูกวางไว้ มีวงโคจรสี่ชนิดที่พิจารณา ได้แก่ 1) วงโคจรระดับต่ำ (วงโคจรขั้วโลกหรือวงจอด) 2) วงโคจรระดับกลาง (ใช้โดยดาวเทียมที่ช่วยระบบนำทางทั่วโลก) 3) วงโคจรค้างฟ้าแบบซิงโครนัส (geosynchronous) และ 4) วงโคจรระดับสูง ดาวเทียมตรวจอากาศจัดอยู่ในหมวดหมู่ที่ 1 และ 3