satelit cuaca

Satelit buatan yang berorbit di sekeliling Bumi dan mengendalikan pemerhatian meteorologi, memindahkannya ke stesen penerima tanah. Data yang boleh diperolehinya adalah sangat berbeza-beza, tidak terhad semata-mata kepada menangkap imej awan, yang merupakan fungsinya yang paling terkenal terima kasih kepada segmen cuaca televisyen. Satelit-satelit ini juga bertanggungjawab memantau pelbagai pemboleh ubah dan elemen yang mempunyai kepentingan meteorologi dan iklim, seperti aerosol (asap, debu, abu gunung berapi…), aurora kutub, glasiar, aisberg, lembaran ais, suhu permukaan laut, angin, ribut, kepekatan gas pencemar, ozon stratosfera, CO₂, metana… Liputan yang disediakan oleh satelit cuaca adalah global, yang membawa kepada volume jutaan titik data baru setiap hari, memberi makan model ramalan cuaca berangka. Satelit cuaca pertama yang berjaya menyempurnakan misinya ialah TIROS 1, dilancarkan oleh NASA pada 1 April 1960. Pemulanya ialah Vanguard 2, sebahagian daripada projek Tentera Laut AS, dilancarkan pada tahun sebelumnya (pada 17 Februari 1959). Walaupun satelit ini direka untuk mengukur taburan kelitupan awan dan ketumpatan udara, ia menyediakan بالكاد sebarang data, itulah sebabnya TIROS 1 biasanya dianggap satelit cuaca pertama dalam sejarah. Pelancaran, pada tahun 1963, Program Pemantauan Cuaca Dunia WMO secara definitif merangsang pemerhatian atmosfera dari angkasa lepas, terima kasih kepada satelit cuaca. Bergantung pada ketinggian di atas permukaan Bumi tempat satelit buatan diletakkan, empat jenis orbit dipertimbangkan: 1) orbit Bumi rendah (orbit kutub atau tempat letak kereta); 2) orbit Bumi pertengahan (digunakan oleh satelit yang membolehkan sistem navigasi global); 3) orbit geosinkronus; dan 4) orbit Bumi tinggi. Satelit cuaca jatuh ke dalam kategori 1 dan 3.