метеоролошки сателит
Вештачки сателит што орбитира околу Земјата и врши метеоролошки набљудувања, пренесувајќи ги до приемни станици на земја. Податоците што може да ги добие се многу разновидни, не ограничени само на снимање слики од облаци, што е неговата најпозната функција благодарение на телевизиските временски прилози. Овие сателити се одговорни и за следење на мноштво променливи и елементи од метеоролошки и климатски интерес, како што се аеросоли (чад, прашина, вулкански пепел…), поларни авроси, глечери, ледени сколови, ледени покривки, температура на морската површина, ветрови, бури, концентрации на загадувачки гасови, стратосферски озон, CO2, метан… Покриеноста што ја обезбедуваат метеоролошките сателити е глобална, што претставува волумен од милиони нови податоци секој ден, кои ги хранат моделите за нумеричка прогноза на времето. Првиот метеоролошки сателит што успешно ја заврши својата мисија беше TIROS 1, лансиран од NASA на 1 април 1960 година. Негов претходник беше Vanguard 2, дел од проект на американската морнарица, лансиран претходната година (на 17 февруари 1959 година). Иако овој сателит беше дизајниран да ја мери распределбата на облачната покриеност и густината на воздухот, обезбеди едвај некакви податоци, поради што TIROS 1 обично се смета за првиот метеоролошки сателит во историјата. Лансирањето, во 1963 година, на Програмата на СМО Светска метеоролошка служба дефинитивно го поттикна набљудувањето на атмосферата од вселената, благодарение на метеоролошките сателити. Во зависност од висината над површината на Земјата на која е поставен вештачкиот сателит, се разгледуваат четири вида орбити: 1) ниска орбита на Земјата (поларна или паркинг орбита); 2) средна орбита на Земјата (користена од сателитите што овозможуваат глобални навигациски системи); 3) геосинхрона орбита; и 4) висока орбита на Земјата. Метеоролошките сателити спаѓаат во категориите 1 и 3.