Цаг уурын хиймэл дагуул

Дэлхийг тойрон орбитод байж цаг уурын ажиглалт хийж, газрын хүлээн авах станцуудад дамжуулдаг хиймэл дагуул. Түүний олж авч чадах өгөгдөл нь телевизийн цаг агаарын нэвтрүүлгээр хамгийн алдартай үүрэг болох үүлний зураг авахаас гадна маш олон янз байдаг. Эдгээр хиймэл дагуулууд мөн аэрозоль (утаа, тоос, галт уулын үнс…), туйлын туяа, мөсөн гол, мөсөн уул, мөсөн бүрхэвч, далайн гадаргуугийн температур, салхи, шуурга, бохирдуулагч хийн агууламж, стратосферийн озон, CO2, метан… зэрэг цаг уур, уур амьсгалын сонирхол бүхий олон хувьсагч, элементүүдийг хянах үүрэгтэй. Цаг уурын хиймэл дагуулуудын хамрах хүрээ нь дэлхий нийтийг хамардаг бөгөөд энэ нь өдөр бүр сая сая шинэ өгөгдлийн цэг болж, цаг агаарын тоон урьдчилсан таамаглалын загваруудыг тэжээдэг. Даалгавраа амжилттай биелүүлсэн анхны цаг уурын хиймэл дагуул нь 1960 оны 4-р сарын 1-нд NASA-гийн хөөргөсөн TIROS 1 байв. Түүний өмнөх нь АНУ-ын Тэнгисийн цэргийн хүчний төслийн нэг хэсэг болох, өмнөх жил (1959 оны 2-р сарын 17-нд) хөөргөсөн Vanguard 2 байв. Хэдийгээр энэ хиймэл дагуулыг үүлний бүрхэвчийн тархалт ба агаарын нягтыг хэмжихээр зохион бүтээсэн ч бараг ямар ч өгөгдөл өгч чадаагүй тул TIROS 1-г ихэвчлэн түүхэн анхны цаг уурын хиймэл дагуул гэж үздэг. 1963 онд WMO-ийн Дэлхийн цаг агаарын хяналтын хөтөлбөр хөөргөгдсөн нь цаг уурын хиймэл дагуулуудын ачаар сансраас агаар мандлыг ажиглахыг эцэслэн дэмжсэн юм. Хиймэл дагуулыг Дэлхийн гадаргуугаас ямар өндөрт байрлуулснаас хамааран орбитын дөрвөн төрлийг авч үздэг: 1) Дэлхийн нам орбит (туйлын буюу зогсоолын орбит); 2) Дэлхийн дунд орбит (дэлхийн навигацийн системийг хангадаг хиймэл дагуулууд хэрэглэдэг); 3) геосинхрон орбит; ба 4) Дэлхийн өндөр орбит. Цаг уурын хиймэл дагуулууд 1 ба 3-р ангилалд багтдаг.