satelita meteorologiczny

Sztuczny satelita, który krąży wokół Ziemi i przeprowadza obserwacje meteorologiczne, przesyłając je do naziemnych stacji odbiorczych. Dane, które może uzyskać, są bardzo różnorodne, nie ograniczając się wyłącznie do przechwytywania obrazów chmur, co jest jego najlepiej znaną funkcją dzięki telewizyjnym segmentom pogodowym. Te satelity są również odpowiedzialne za monitorowanie mnóstwa zmiennych i elementów o znaczeniu meteorologicznym i klimatycznym, takich jak aerozole (dym, pył, popiół wulkaniczny…), zorze polarne, lodowce, góry lodowe, lądolody, temperatura powierzchni morza, wiatry, burze, stężenia gazów zanieczyszczających, ozon stratosferyczny, CO₂, metan… Zasięg zapewniany przez satelity meteorologiczne jest globalny, co sprowadza się do wolumenu milionów nowych punktów danych każdego dnia, karmiąc numeryczne modele prognozowania pogody. Pierwszym satelitą meteorologicznym, który pomyślnie ukończył swoją misję, był TIROS 1, wystrzelony przez NASA 1 kwietnia 1960 r. Jego prekursorem był Vanguard 2, część projektu US Navy, wystrzelony w poprzednim roku (17 lutego 1959 r.). Chociaż ten satelita został zaprojektowany do pomiaru rozkładu zachmurzenia i gęstości powietrza, dostarczył ledwo jakichkolwiek danych, dlatego TIROS 1 jest zazwyczaj uważany za pierwszego satelitę meteorologicznego w historii. Wystrzelenie w 1963 r. Programu Światowej Służby Pogodowej WMO definitywnie wzmocniło obserwację atmosfery z przestrzeni kosmicznej dzięki satelitom meteorologicznym. W zależności od wysokości nad powierzchnią Ziemi, na której umieszczany jest sztuczny satelita, rozważa się cztery typy orbit: 1) niską orbitę ziemską (polarną lub parkingową); 2) średnią orbitę ziemską (używaną przez satelity umożliwiające globalne systemy nawigacji); 3) orbitę geosynchroniczną; oraz 4) wysoką orbitę ziemską. Satelity meteorologiczne wpadają w kategorie 1 i 3.