บ่อเก็บน้ำแข็ง

หลุมลึกหลายเมตรที่ขุดลงในดิน มีผนังกันดินทำจากหินหรืออิฐ และปิดด้านบนด้วยหลังคาโค้งก่ออิฐ มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดเก็บและถนอมรักษาหิมะ เพื่อให้มีน้ำแข็ง (หิมะอัดแน่น) ใช้ในช่วงเดือนของปีที่หิมะซึ่งสะสมอยู่บนพื้นดินละลายไปแล้ว การอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดของสิ่งก่อสร้างประเภทนี้ย้อนไปถึงเมโสโปเตเมียและอียิปต์โบราณ เมื่อประมาณ 3,000 ปีก่อน ชาวกรีกและโรมันก็ใช้น้ำแข็งที่เก็บไว้ในหลุมเช่นกัน โดยใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการบำบัดรักษาและเพื่อทำให้เครื่องดื่มเย็นในฤดูร้อน ในช่วงยุคน้ำแข็งน้อย (Little Ice Age, LIA) กิจกรรมเชิงพาณิชย์ที่เกี่ยวข้องกับหิมะถึงจุดสูงสุด โดยมีการสร้างหลุมจำนวนมากตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมา เมื่อถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 การเสื่อมถอยได้เริ่มขึ้น เนื่องจากการสิ้นสุดของ LIA เกิดขึ้นพร้อมกับการประดิษฐ์เครื่องทำความเย็นและการผลิตน้ำแข็งเทียม บ่อเก็บหิมะยังรู้จักกันในชื่ออื่น ๆ เช่น คาวา (cava) เนเวรา (nevera) หรือเนเวโรเทียม (artificial nevero) แม้ว่าการออกแบบจะแตกต่างกันไปในแต่ละแห่ง แต่ทั้งหมดมีประตูทางเข้าขนาดเล็ก ซึ่งนำไปสู่บันไดด้านข้างภายในที่แคบ ซึ่งสามารถลงไปถึงก้นบ่อหรือถึงระดับที่หิมะซึ่งเก็บไว้ภายในไปถึง เมื่อมีหิมะตกหนักในพื้นที่ที่บ่อตั้งอยู่ ระบบหนึ่งจะถูกเริ่มดำเนินการ โดยมีผู้คนหลายร้อยคนเข้าร่วม ซึ่งประสานงานกันรับผิดชอบในการขนส่งหิมะปริมาณมาก - แบกไว้บนหลัง - ไปยังทางเข้าของบ่อ และเมื่อถึงที่นั่นแล้วก็โยนมันเข้าไปข้างใน ภายในบ่อ คนงานหลายคนจะกองและอัดมันให้แน่นอย่างเหมาะสม เมื่อฤดูหนาวผ่านไปแล้ว จะมีการดำเนินการย้อนกลับ นั่นคือการเก็บเกี่ยวน้ำแข็ง ซึ่งเมื่อตัดเป็นก้อนแล้ว จะถูกขนส่งด้วยล่อไปยังศูนย์กลางประชากรใกล้เคียง ซึ่งจะถูกขายและจัดจำหน่ายที่นั่น บ่อเหล่านี้จำนวนมากยังคงตั้งอยู่ บางแห่งได้รับการบูรณะแล้ว