lodownia (jama śnieżna)

Dół o głębokości kilku metrów wykopany w ziemi, ze ścianami oporowymi z kamienia lub cegły i zamknięty od góry sklepieniem murowanym, przeznaczony do przechowywania i konserwacji śniegu w celu posiadania lodu (zagęszczonego śniegu) dostępnego w miesiącach roku, w których śnieg nagromadzony na ziemi topnieje. Najwcześniejsze odniesienia historyczne do tego typu konstrukcji sięgają Mezopotamii i Starożytnego Egiptu, około 3000 lat temu. Grecy i Rzymianie korzystali również z lodu przechowywanego w dołach, używając go do celów terapeutycznych i do chłodzenia napojów latem. Podczas Małej Epoki Lodowej (LIA) działalność handlowa związana ze śniegiem osiągnęła swój szczyt, a od XIV wieku zbudowano wiele dołów. Pod koniec XIX wieku rozpoczął się spadek, ponieważ koniec LIA zbiegł się z wynalezieniem maszyn chłodniczych i produkcją sztucznego lodu. Jama śnieżna jest również znana pod innymi nazwami, takimi jak cava, nevera lub sztuczny nevero. Chociaż ich projekt różni się w zależności od przypadku, wszystkie z nich mają małe drzwi wejściowe, które prowadzą do wąskich wewnętrznych schodów bocznych, którymi można schodzić na dół lub do poziomu osiągniętego przez śnieg przechowywany wewnątrz. Kiedy w obszarze, w którym znajdował się dół, wystąpił silny opad śniegu, uruchamiano system angażujący kilkaset osób, które w skoordynowany sposób przejmowały transport dużych ilości śniegu - noszonych na plecach - do wejścia do dołu i po dotarciu na miejsce wrzucały go do środka. Wewnątrz kilku robotników układało go i odpowiednio zagęszczało. Po przejściu zimy przeprowadzano operację odwrotną: zbieranie lodu, który po pocięciu na bloki był transportowany na mułach do pobliskich ośrodków zaludnionych, gdzie był sprzedawany i dystrybuowany. Wiele z tych dołów wciąż stoi, z których niektóre zostały odrestaurowane.