နှင်းသိုလှောင်တွင်း

တစ်နှစ်တာအတွင်း မြေပေါ်တွင် စုပုံထားသော နှင်း ပျော်ကျချိန်တွင် ရေခဲ (ဖိသိပ်ထားသောနှင်း) ရရှိနိုင်ရန်ရည်ရွယ်၍ နှင်းကို သိုလှောင်ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကျောက် သို့မဟုတ် အုတ်ဖြင့် ထောက်ကာနံရံများပါသော၊ ထိပ်ဖျားတွင် အုတ်ခုံပတ္တာဖြင့် ပိတ်ထားသော၊ မြေပေါ်တွင် တူးထားသည့် မီတာအနည်းငယ်ကျယ်သော တွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးအစား ဆောက်လုပ်ရေးအတွက် အစောဆုံးသမိုင်းကြောင်းရည်ညွှန်းချက်များမှာ ခန့်မှန်းခြေ နှစ်ပေါင်း ၃,၀၀၀ ကျော်ခန့်က Mesopotamia နှင့် ရှေးဟောင်း အီဂျစ်သို့ ပြန်သွားသည်။ ဂရိနှင့် ရောမလူမျိုးများသည်လည်း တွင်းများတွင် သိုလှောင်ထားသော နှင်းကို ကုသနည်းအတွက်နှင့် နွေရာသီအတွင်း သောက်စရာများ အအေးမိစေရန် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ Little Ice Age (LIA) ကာလအတွင်း၊ နှင်းနှင့်ဆက်စပ်သော ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးလုပ်ငန်းသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ၁၄ ရာစုမှစတင်၍ တွင်းများစွာ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉ ရာစု၏ အဆုံးပိုင်းရောက်သောအခါ ကျဆင်းမှု စတင်ခဲ့ပြီး၊ LIA ကုန်ဆုံးချိန်သည် အအေးခန်းစက်များ တီထွင်ခြင်းနှင့် အတု ရေခဲထုတ်လုပ်ခြင်းတို့နှင့် တိုက်ဆိုင်ခဲ့သည်။ နှင်းသိုလှောင်တွင်းကို cava, nevera, သို့မဟုတ် artificial nevero ကဲ့သို့ အခြားအမည်များဖြင့်လည်း သိရှိကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဒီဇိုင်းသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကွဲပြားသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ အားလုံးတွင် သေးငယ်သော ဝင်ပေါက်တံခါးငယ်တစ်ခုရှိပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် အောက်ခြေ သို့မဟုတ် အတွင်းသို့ စုပုံထားသော နှင်းရောက်ရှိသည့်အဆင့်သို့ ဆင်းသွားနိုင်သော ကျဉ်းမြောင်းသော အတွင်းဘက်ဇောက်လှေကားတစ်ခုရှိသည်။ တွင်းရှိနေရာဒေသတွင် ပြင်းထန်သော နှင်းမိုးရွာသွန်းသောအခါ၊ ညှိနှိုင်းညှိပြင်စွာ ပြင်ဆင်ပါဝင်သည့် လူတစ်ရာနှင့်ချီသော စနစ်တစ်ခုက − ကျောပိုးသယ်ယူ၍ − ကြီးမားသော နှင်းပမာဏများကို တွင်းဝင်ပေါက်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးလျှင် ရောက်ရှိသောအခါ အတွင်းသို့ ပစ်ချသည့် လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ အတွင်းတွင် လုပ်သားများစွာက ၎င်းတို့ကို သင့်လျော်စွာ ပုံထည့်ပြီး ဖိသိပ်ကြသည်။ ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံးပြီးနောက်၊ ပြောင်းပြန်လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်− ရေခဲစုဆောင်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို ဗလောက်များအဖြစ် ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် လားနှင့် အနီးအနားရှိ လူဆိတ်ရွာများသို့ ပို့ဆောင်၍ ထိုနေရာများတွင် ရောင်းချ ဖြန့်ဖြူးခဲ့ကြသည်။ ဤတွင်းများစွာသည် ယခုတိုင် ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အချို့ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသည်။