метеоролошки радар
Радар што се користи за метеоролошки цели. Поимот RADAR е акроним од англискиот израз RAdio Detecting And Ranging (радиооткривање и одредување растојание). Иако почнал да се изразува со својот акроним со големи букви, постепено се вклопил во јазикот како обичен збор (радар), на сличен начин како што се случува со DANA (дана). Овој инструмент почнал да се користи за воени цели за време на Втората светска војна, откако бил развиен во претходните години, благодарение на придонесите на научници и инженери од различни националности. Воените авиони почнале да носат инсталирани радари кои, освен што ги лоцирале позициите на непријателските авиони, детектирале и сигнали што доаѓале од метеори присутни во воздухот. Откако завршил воениот конфликт, некои научници што работеле за Вооружените сили на САД почнале да ги развиваат можните цивилни примени на тие радарски сигнали. Од 1970-тите наваму почнале да се воспоставуваат првите мрежи радари, одржувани од различните метеоролошки служби. Со текот на годините, метеоролошките радари се модернизирале, овозможувајќи добивање тродимензионален приказ на елементите на врнежите присутни во атмосферата. Некои уреди овозможуваат и извлекување заклучок за брзината на движење на капките и зрната град во однос на фиксната позиција на радарот (доплеров радар). Радарот е инструмент што, преку ротирачка антена, емитува микробранови импулси во сите насоки, за што врши низа скенирања на различни височини, покривајќи 360º околу себе. Работи во опсег на бранови должини од 1 до 30 cm. Емитираниот сигнал (тесен сноп од споменатите микробранови) се пренесува со моќност од неколку мегавати, преку низа импулси одделени еден од друг со неколку микросекунди. Додека овие снопови пресретнуваат капки и зрна град на својот атмосферски пат, тие се расејуваат во сите насоки, при што дел од нив се враќа кон радарот, што го фаќа приемник. Времето што поминува меѓу емитувањето и приемот на секој импулс овозможува да се одреди растојанието на кое се наоѓаат целите. Добиените информации, кои потекнуваат од сите повратни сигнали пресретнати од инструментот, се обработуваат и претвораат во слики што овозможуваат визуелизација на просторната распределба - околу позицијата на радарот - на областите што генерираат ехо. Радарот не го мери директно интензитетот на врнежите, иако тие слики може да сугерираат поинаку. Често се генерираат лажни ехо, кои прогнозерите мора да знаат да ги разликуваат. Изворите на грешка можат да бидат од најразновиден вид: од дефекти во калибрацијата на уредот, до присуство на пречки (иако радарите обично се поставуваат на издигнати локации на теренот, со чист хоризонт), или пак прецени на врнежите кај одредени ехо. Во радарските слики се користи боена скала. Обично, сината и зелената се доделуваат на најслабите ехо (што одговараат на ситни капки), а црвената и магентата на најсилните повратни сигнали (град и големи капки). Секоја боја претставува ниво на рефлективност, сите мерени во децибели (dBZ).