Kuzey Atlantik Salınımı

Uluslararası alanda NAO (North Atlantic Oscillation) kısaltmasıyla bilinen ve ilk kez 1924 yılında İngiliz meteorolog Sir Gilbert Thomas Walker (1868-1958) tarafından tanımlanan bu olgu, Kuzey Atlantik'te bulunan İzlanda bölgesi ile Azorlar bölgesi arasındaki hava kütlesinde meydana gelen büyük ölçekli bir dalgalanmadan oluşur. Bu doğal salınım, esas olarak kışın olmak üzere, Avrupa üzerindeki atmosferik dolaşımda görülen değişkenliği büyük ölçüde belirler. Etki alanı Avrupa kıtasıyla sınırlı değildir, Kuzey Amerika'dan Kuzey Asya'ya kadar uzanır, bu nedenle Kuzey Yarımküre'nin tamamındaki iklim davranışında önemli bir rol oynar. NAO'nun alabileceği farklı işaret ve büyüklük, standartlaştırılmış sayısal bir endeks (NAO endeksi) kullanılarak hesaplanır; bu endeks, sırasıyla subtropikal yüksek basıncın hâkim olduğu Kuzey Atlantik bölgesi ile İzlanda'nın alçak basınç alanında bulunan iki hava istasyonu arasındaki yüzey atmosfer basıncı farkı olarak tanımlanır. Başlangıçta, hesaplanması için Azor adalarındaki (Portekiz) Ponta Delgada ve Stykkishólmur (İzlanda) istasyonları seçilmiştir. Zamanla, iklimbilimciler Reykjavik, Lizbon veya Cebelitarık gibi başka referans istasyonlarını da kullanmaya başlamışlardır. Her yıl için NAO endeksinin hesaplanması, salınımın pozitif (NAO+) mi yoksa negatif (NAO-) mi olduğunun bilinmesini sağlar; bu, değerinin sırasıyla +1'den büyük mü yoksa -1'den küçük mü olduğuna bağlıdır. Değer -1 ile +1 arasında ise, nötr koşullara sahibiz demektir. Pozitif fazda, Azorlar Yüksek Basıncı, olağandan daha yüksek basınç değerleri gösterir ve bu da bloke durumlarını destekler. Negatif fazda, söz konusu yüksek basınç daha zayıflamış durumdadır ve bu da -ilişkili rüzgar fırtınalarıyla birlikte- alçak basınç sistemleri trenlerinin daha düşük enlemlerden geçmesine izin verir.