លំយោលអាត្លង់ទិកខាងជើង

ស្គាល់ជាអន្តរជាតិដោយអក្សរកាត់ NAO (North Atlantic Oscillation) ហើយត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ 1924 ដោយអ្នកឧតុនិយមអង់គ្លេស លោក Sir Gilbert Thomas Walker (1868-1958)។ វាជាការប្រែប្រួលខ្នាតធំនៃម៉ាស់ខ្យល់ដែលស្ថិតនៅចន្លោះតំបន់អ៊ីស្លង់ និងតំបន់អាសូរ ទាំងពីរនៅអាត្លង់ទិកខាងជើង។ លំយោលធម្មជាតិនេះកំណត់ក្នុងកម្រិតធំនូវភាពប្រែប្រួលនៃចរន្តបរិយាកាសលើទ្វីបអឺរ៉ុប ជាពិសេសនៅរដូវរងា។ តំបន់ឥទ្ធិពលរបស់វាមិនកំណត់ត្រឹមទ្វីបអឺរ៉ុបទេ គឺលាតសន្ធឹងពីអាមេរិកខាងជើងរហូតដល់អាស៊ីខាងជើង ដូច្នេះវាដើរតួនាទីសំខាន់ក្នុងឥរិយាបថនៃអាកាសធាតុនៅទូទាំងអឌ្ឍគោលខាងជើង។ សញ្ញា និងទំហំផ្សេងៗដែល NAO អាចមាន ត្រូវបានគណនាដោយប្រើសន្ទស្សន៍លេខស្តង់ដារ (សន្ទស្សន៍ NAO) ដែលកំណត់ជាភាពខុសគ្នានៃសម្ពាធបរិយាកាសលើផ្ទៃរវាងស្ថានីយ៍អាកាសធាតុពីរ ដែលស្ថិតនៅតាមលំដាប់នៅក្នុងតំបន់អាត្លង់ទិកខាងជើងដែលសម្ពាធខ្ពស់ក្រោមត្រូពិចគ្របដណ្តប់ និងតំបន់សម្ពាធទាបនៃអ៊ីស្លង់។ ដំបូង ស្ថានីយ៍ Ponta Delgada នៅកោះអាសូរ (ព័រទុយហ្គាល់) និង Stykkishólmur (អ៊ីស្លង់) ត្រូវបានជ្រើសរើសសម្រាប់ការគណនា។ យូរៗទៅ អ្នកអាកាសធាតុវិទ្យាក៏ចាប់ផ្តើមប្រើស្ថានីយ៍យោងផ្សេងទៀត ដូចជា Reykjavik, Lisbon ឬ Gibraltar។ ការគណនាសន្ទស្សន៍ NAO សម្រាប់ឆ្នាំនីមួយៗអនុញ្ញាតឱ្យដឹងថា លំយោលនោះជាវិជ្ជមាន (NAO+) ឬអវិជ្ជមាន (NAO-) អាស្រ័យលើថាតម្លៃរបស់វាធំជាង +1 ឬតិចជាង –1 តាមលំដាប់។ ប្រសិនបើតម្លៃស្ថិតនៅចន្លោះ –1 និង +1 នោះយើងមានលក្ខខណ្ឌអព្យាក្រឹត។ នៅដំណាក់កាលវិជ្ជមាន សម្ពាធខ្ពស់អាសូរបង្ហាញតម្លៃសម្ពាធខ្ពស់ជាងធម្មតា ដែលជួយដល់ស្ថានភាពបិទខ្ទប់។ នៅដំណាក់កាលអវិជ្ជមាន សម្ពាធខ្ពស់ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើចុះខ្សោយជាង ដែលអនុញ្ញាតឱ្យខ្សែសង្វាក់នៃប្រព័ន្ធសម្ពាធទាប ដែលភ្ជាប់ជាមួយព្យុះខ្យល់ ឆ្លងកាត់រយៈទទឹងទាបជាង។