Ayunan Atlantik Utara

Dikenali secara antarabangsa melalui akronim NAO (North Atlantic Oscillation) dan dikenalpasti buat kali pertama, pada tahun 1924, oleh ahli meteorologi British Sir Gilbert Thomas Walker (1868-1958), ia terdiri daripada turun naik skala besar dalam jisim udara yang terletak di antara kawasan Iceland dan kawasan Azores, kedua-duanya di Atlantik Utara. Ayunan semula jadi ini menentukan, sebahagian besarnya, kebolehubahan yang wujud dalam peredaran atmosfera di atas Eropah, terutamanya pada musim sejuk. Kawasan pengaruhnya tidak terhad kepada benua Eropah, meluas dari Amerika Utara hingga utara Asia, jadi ia memainkan peranan penting dalam tingkah laku iklim di seluruh Hemisfera Utara. Tanda dan magnitud berbeza yang boleh diambil oleh NAO dikira menggunakan indeks berangka piawai (indeks NAO), ditakrifkan sebagai perbezaan dalam tekanan atmosfera permukaan antara dua stesen cuaca yang terletak, masing-masing, di kawasan Atlantik Utara tempat tekanan tinggi subtropika mendominasi dan kawasan tekanan rendah Iceland. Pada mulanya, stesen Ponta Delgada, di kepulauan Azores (Portugal), dan Stykkishólmur (Iceland) telah dipilih untuk pengiraannya. Sepanjang masa, ahli klimatologi juga mula menggunakan stesen rujukan lain, seperti Reykjavik, Lisbon atau Gibraltar. Pengiraan indeks NAO untuk setiap tahun membolehkan seseorang mengetahui sama ada ayunan adalah positif (NAO+) atau negatif (NAO-), bergantung pada sama ada nilainya adalah lebih besar daripada +1 atau kurang daripada –1, masing-masing. Jika nilai jatuh antara –1 dan +1, kita mempunyai keadaan neutral. Dalam fasa positif, Tinggi Azores menunjukkan nilai tekanan yang lebih tinggi daripada biasa, menggalakkan keadaan penyekatan. Dalam fasa negatif, tinggi yang dinyatakan di atas adalah lebih lemah, membolehkan tren sistem tekanan rendah -dengan ribut angin dikaitkan- merentasi latitud yang lebih rendah.