Lëkundja e Atlantikut Verior
E njohur ndërkombëtarisht me akronimin NAO (North Atlantic Oscillation) dhe e identifikuar për herë të parë, në vitin 1924, nga meteorologu britanik Sir Gilbert Thomas Walker (1868-1958), ajo përbëhet nga një luhatje në shkallë të gjerë në masën ajrore të vendosur midis rajonit të Islandës dhe rajonit të Azoreve, të dyja në Atlantikun Verior. Kjo lëkundje natyrore përcakton, në një masë të madhe, ndryshueshmërinë e pranishme në qarkullimin atmosferik mbi Evropë, kryesisht në dimër. Zona e saj e ndikimit nuk kufizohet në kontinentin evropian, duke u shtrirë nga Amerika e Veriut deri në Azinë veriore, kështu që luan një rol të rëndësishëm në sjelljen e klimës në të gjithë Hemisferën Veriore. Shenja dhe madhësia e ndryshme që NAO mund të marrë llogaritet përmes një indeksi numerik të standardizuar (indeksi NAO), i përcaktuar si diferenca e presionit atmosferik sipërfaqësor midis dy stacioneve meteorologjike të vendosura, përkatësisht, në rajonin e Atlantikut Verior ku dominon presioni i lartë subtropikal dhe zona e presionit të ulët të Islandës. Fillimisht, për llogaritjen e tij u zgjodhën stacionet e Ponta Delgadës, në ishujt Azore (Portugali), dhe të Stykkishólmurit (Islandë). Me kalimin e kohës, klimatologët filluan të përdorin edhe stacione të tjera referimi, si Reykjavik, Lisbona ose Gjibraltari. Llogaritja e indeksit NAO për çdo vit bën të mundur të dihet nëse lëkundja është pozitive (NAO+) apo negative (NAO-), në varësi të faktit nëse vlera e saj është më e madhe se +1 ose më e vogël se –1, respektivisht. Nëse vlera bie midis –1 dhe +1, kemi kushte neutrale. Në fazën pozitive, Presioni i Lartë i Azoreve shfaq vlera presioni më të larta se zakonisht, duke favorizuar situata bllokimi. Në fazën negative, presioni i lartë i përmendur është më i dobësuar, duke lejuar kalimin e vargjeve të sistemeve të presionit të ulët -me stuhi të lidhura me erën- përmes gjerësive më të ulëta.