ჩრდილოეთ ატლანტიკის რხევა
საერთაშორისოდ ცნობილია აბრევიატურით NAO (North Atlantic Oscillation) და პირველად 1924 წელს იდენტიფიცირებულია ბრიტანელი მეტეოროლოგის სერ გილბერტ თომას უოკერის (1868-1958) მიერ; ეს არის ისლანდიისა და აზორის რეგიონებს შორის, ორივე ჩრდილოეთ ატლანტიკაში, მდებარე ჰაერის მასის მასშტაბური რყევა. ეს ბუნებრივი რხევა დიდწილად განსაზღვრავს ევროპაზე ატმოსფერული ცირკულაციის ცვალებადობას, ძირითადად ზამთარში. მისი გავლენის არეალი არ შემოიფარგლება ევროპის კონტინენტით და ვრცელდება ჩრდილოეთ ამერიკიდან ჩრდილოეთ აზიამდე, ამიტომ ის მნიშვნელოვან როლს ასრულებს კლიმატის ქცევაში მთელ ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში. NAO-ს მიერ მისაღები განსხვავებული ნიშანი და სიდიდე გამოითვლება სტანდარტიზებული რიცხვითი ინდექსით (NAO ინდექსი), რომელიც განისაზღვრება როგორც ზედაპირული ატმოსფერული წნევის სხვაობა ორ მეტეოროლოგიურ სადგურს შორის, რომლებიც განლაგებულია, შესაბამისად, ჩრდილოეთ ატლანტიკის იმ რეგიონში, სადაც სუბტროპიკული მაღალი წნევა ბატონობს, და ისლანდიის დაბალი წნევის არეალში. თავდაპირველად მის გამოსათვლელად შეირჩა აზორის კუნძულებზე (პორტუგალია) მდებარე პონტა დელგადას და ისლანდიაში მდებარე სტიკისჰოლმურის სადგურები. დროთა განმავლობაში კლიმატოლოგებმა დაიწყეს სხვა საცნობარო სადგურების გამოყენებაც, როგორიცაა რეიკიავიკი, ლისაბონი ან გიბრალტარი. NAO ინდექსის გამოთვლა თითოეული წლისთვის საშუალებას იძლევა გავიგოთ, არის თუ არა რხევა დადებითი (NAO+) ან უარყოფითი (NAO-), იმის მიხედვით, მისი მნიშვნელობა +1-ზე მეტია თუ –1-ზე ნაკლები, შესაბამისად. თუ მნიშვნელობა –1-სა და +1-ს შორისაა, გვაქვს ნეიტრალური პირობები. დადებით ფაზაში აზორის მაქსიმუმი ჩვეულებრივზე მაღალ წნევის მნიშვნელობებს აჩვენებს, რაც ხელს უწყობს ბლოკირების სიტუაციებს. უარყოფით ფაზაში აღნიშნული მაქსიმუმი უფრო შესუსტებულია, რაც დაბალი წნევის სისტემების მწკრივების - თანმხლები ქარიშხლებით - უფრო დაბალ განედებზე გავლის საშუალებას იძლევა.