arus jet

Arus udara yang sengit dan sempit yang mengalir di sepanjang paksi hampir horizontal di sekitar tropopaus. Di bahagian pusatnya ia mencapai kelajuan angin maksimum, tidak pernah di bawah 110 km/j dan kerap melebihi 200 km/j. Arus jet boleh mencapai beberapa ribu kilometer panjang dan biasanya mengambil bentuk sinusoidal. Lebarnya ialah beberapa ratus kilometer dan ketebalannya beberapa kilometer. Di sekeliling terasnya terdapat ricihan angin horizontal dan menegak yang kuat, yang menjana kawasan pusaran yang kuat. Pesawat komersial berjaya menjimatkan bahan api dan memendekkan tempoh perjalanan mereka dengan terbang, dengan angin ekor, di dalam teras jet. Satu-satunya langkah berjaga-jaga yang mesti diambil oleh juruterbang ialah menembusi bahagian pusat itu sambil mengelak daripada merentasi kawasan periferi tempat pusaran adalah berbahaya. Untuk tujuan itu, peta disediakan setiap hari dengan maklumat yang sangat tepat mengenai kedudukan dan altitud yang dijangka diduduki oleh pelbagai arus jet dalam perjalanan. Kedudukan dan orientasi mereka berbeza-beza dari satu hari ke hari yang lain. Kadangkala, salah satu daripada arus ini timbul lebih jauh di bawah di atmosfera (jet aras rendah). Di Bumi terdapat lima arus jet utama. Disebabkan oleh simetri sfera planet kita, dalam setiap hemisfera Bumi terdapat jet kutub dan jet subtropika (kedua-duanya angin barat), manakala di khatulistiwa arus jet timuran mengalir. Kedua-duanya di Arktik dan di Antartika apa yang dipanggil jet stratosfera kadangkala timbul. Arus jet telah ditemui oleh ahli meteorologi Jepun Wasaburo Oishi (1874-1950) pada tahun 1926, walaupun rujukan saintifik pertama adalah kemudian; disebabkan oleh ahli meteorologi Jerman Heinrich Seilkopf (1895-1968), yang pada tahun 1939 menggunakan ungkapan strahlströmung ("arus jet") untuk merujuk kepada mereka.