ចរន្តខ្យល់ជេត
ចរន្តខ្យល់ខ្លាំង និងតូចចង្អៀត ដែលហូរតាមអ័ក្សស្ទើរតែផ្ដេកនៅជិតត្រូប៉ូប៉ូស។ នៅផ្នែកកណ្ដាលរបស់វា វាឈានដល់ល្បឿនខ្យល់អតិបរមា មិនដែលទាបជាង 110 គ.ម/ម៉ោង ហើយជារឿយៗលើស 200 គ.ម/ម៉ោង។ ចរន្តខ្យល់ជេតអាចមានប្រវែងរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រ ហើយជាធម្មតាមានរាងស៊ីនុយសូអ៊ីត។ ទទឹងរបស់វាមានរាប់រយគីឡូម៉ែត្រ ហើយកម្រាស់របស់វាមានប៉ុន្មានគីឡូម៉ែត្រ។ នៅជុំវិញស្នូលរបស់វា មានកម្លាំងកាត់ខ្យល់ផ្ដេក និងបញ្ឈរខ្លាំង ដែលបង្កើតតំបន់ដែលមានភាពច្របូកច្របល់ខ្លាំង។ យន្តហោះពាណិជ្ជកម្មអាចសន្សំប្រេងឥន្ធនៈ និងកាត់បន្ថយរយៈពេលធ្វើដំណើរ ដោយហោះជាមួយខ្យល់ពីក្រោយ នៅក្នុងស្នូលនៃចរន្តជេត។ ការប្រុងប្រយ័ត្នតែមួយគត់ដែលអ្នកបើកយន្តហោះត្រូវធ្វើ គឺចូលទៅក្នុងផ្នែកកណ្ដាលនោះ ខណៈជៀសវាងការឆ្លងកាត់តំបន់គែមដែលភាពច្របូកច្របល់មានគ្រោះថ្នាក់។ សម្រាប់គោលបំណងនោះ ផែនទីត្រូវបានរៀបចំជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយមានព័ត៌មានច្បាស់លាស់ខ្លាំងអំពីទីតាំង និងរយៈកម្ពស់ដែលចរន្តខ្យល់ជេតផ្សេងៗនៅតាមផ្លូវត្រូវបានរំពឹងថានឹងកាន់កាប់។ ទីតាំង និងទិសដៅរបស់វាប្រែប្រួលពីថ្ងៃមួយទៅថ្ងៃមួយ។ ម្តងម្កាល ចរន្តមួយក្នុងចំណោមចរន្តទាំងនេះកើតឡើងនៅទាបជាងនៅក្នុងបរិយាកាស (ជេតកម្រិតទាប)។ នៅលើផែនដី មានចរន្តខ្យល់ជេតសំខាន់ៗប្រាំ។ ដោយសារស៊ីមេទ្រីស្វ៊ែរនៃភពរបស់យើង នៅក្នុងអឌ្ឍគោលនីមួយៗនៃផែនដី មានជេតប៉ូល និងជេតក្រោមត្រូពិក (ទាំងពីរបក់ពីខាងលិច) ចំណែកនៅអេក្វាទ័រ មានចរន្តខ្យល់ជេតបក់ពីខាងកើត។ ទាំងនៅអាកទិក និងអង់តាក់ទិក ជេតស្ត្រាតូស្ហែរដែលហៅដូច្នេះ ពេលខ្លះកើតឡើង។ ចរន្តខ្យល់ជេតត្រូវបានរកឃើញដោយអ្នកឧតុនិយមជប៉ុន Wasaburo Oishi (1874-1950) នៅឆ្នាំ 1926 ទោះបីជាឯកសារយោងវិទ្យាសាស្ត្រដំបូងគឺក្រោយមកទៀតក៏ដោយ គឺដោយអ្នកឧតុនិយមអាល្លឺម៉ង់ Heinrich Seilkopf (1895-1968) ដែលនៅឆ្នាំ 1939 បានប្រើពាក្យ strahlströmung (“ចរន្តខ្យល់ជេត”) ដើម្បីសំដៅលើវា។