जेट स्ट्रिम
क्षोभसीमा (ट्रोपोपज) को आसपास लगभग क्षैतिज अक्षमा बहने तीव्र, साँघुरो वायु धारा। यसको केन्द्रीय भागमा अधिकतम हावाको गति पुग्छ, जुन कहिल्यै 110 km/h भन्दा कम हुँदैन र प्रायः 200 km/h भन्दा बढी हुन्छ। जेट स्ट्रिमहरू हजारौँ किलोमिटर लामा हुन सक्छन् र प्रायः साइन आकारको हुन्छन्। तिनको चौडाइ सयौँ किलोमिटर र मोटाइ केही किलोमिटर हुन्छ। तिनको केन्द्रीय भागको वरिपरि बलियो क्षैतिज र ऊर्ध्वाधर हावाको सियर हुन्छ, जसले तीव्र उथलपुथल (अशान्ति) का क्षेत्रहरू उत्पन्न गर्छ। व्यावसायिक विमानहरूले, पछाडिबाट आउने हावाको सहयोगमा, जेटको केन्द्रमा उडेर इन्धन बचत गर्न र आफ्ना यात्राको अवधि छोट्याउन सफल हुन्छन्। पाइलटहरूले लिनुपर्ने एक मात्र सावधानी भनेको त्यो केन्द्रीय भागमा प्रवेश गर्दा उथलपुथल खतरनाक हुने परिधीय क्षेत्रहरूबाट गुज्रनबाट बच्नु हो। यसका लागि, मार्गमा रहेका विभिन्न जेट स्ट्रिमहरूले ओगट्ने अपेक्षा गरिएको स्थिति र उचाइबारे अत्यन्त सटीक जानकारी भएका नक्साहरू दैनिक तयार गरिन्छन्। तिनको स्थिति र दिशा एक दिनदेखि अर्को दिनसम्म फरक पर्छ। कहिलेकाहीँ यी धाराहरूमध्ये एक वायुमण्डलको अझ तल्लो भागमा उत्पन्न हुन्छ (न्यून स्तरको जेट)। पृथ्वीमा पाँच मुख्य जेट स्ट्रिमहरू छन्। हाम्रो ग्रहको गोलाकार सममितिका कारण, प्रत्येक पार्थिव गोलार्धमा एउटा ध्रुवीय जेट र एउटा उपोष्णकटिबन्धीय जेट (दुवै पश्चिमी) हुन्छ, जबकि विषुवत् रेखामा पूर्वी जेट स्ट्रिम बहन्छ। आर्कटिक र अन्टार्कटिका दुवैमा कहिलेकाहीँ तथाकथित समतापमण्डलीय जेटहरू उत्पन्न हुन्छन्। जेट स्ट्रिमहरू 1926 मा जापानी मौसमविद् वासाबुरो ओइशी (1874-1950) ले पत्ता लगाएका थिए, यद्यपि पहिलो वैज्ञानिक सन्दर्भ पछिको हो; जर्मन मौसमविद् हाइनरिख सेइलकोफ (1895-1968) को, जसले 1939 मा तिनलाई जनाउन strahlströmung ("जेट स्ट्रिम") अभिव्यक्ति प्रयोग गरे।