млазна струја

Интензивна, тесна воздушна струја што тече по речиси хоризонтална оска во близина на тропопаузата. Во нејзиниот централен дел ја достигнува максималната брзина на ветерот, никогаш под 110 km/h и често над 200 km/h. Млазните струи можат да достигнат должина од неколку илјади километри и обично добиваат синусоиден облик. Нивната ширина е неколку стотини километри, а дебелината неколку километри. Околу нивното јадро има силно хоризонтално и вертикално смикнување на ветерот, што создава области на силна турбуленција. Комерцијалните авиони успеваат да заштедат гориво и да го скратат времетраењето на своите патувања летајќи, со задувачки ветер, во јадрото на млазот. Единствената претпазливост што пилотите мора да ја преземат е да навлезат во тој централен дел избегнувајќи го минувањето низ периферните зони каде турбуленцијата е опасна. За таа цел, секојдневно се изработуваат карти со многу прецизни информации за положбата и височината што се очекува да ги заземат различните млазни струи на патот. Нивната положба и ориентација се менуваат од еден до друг ден. Повремено, една од овие струи се јавува пониско во атмосферата (млаз на ниско ниво). На Земјата има пет главни млазни струи. Поради сферичната симетрија на нашата планета, во секоја земјина хемисфера има поларна и суптропска млазна струја (и двете западни), додека на екваторот тече источна млазна струја. И на Арктикот и на Антарктикот понекогаш се јавуваат т.н. стратосферски млазови. Млазните струи ги открил јапонскиот метеоролог Васабуро Ои (1874-1950) во 1926 година, иако првата научна референца е подоцнежна; се должи на германскиот метеоролог Хајнрих Зејлкопф (1895-1968), кој во 1939 година го употребил изразот strahlströmung („млазна струја“) за да упати на нив.