Reaktiv axın
Tropopauza yaxınlığında demək olar ki, üfüqi oxla axan güclü, dar hava axını. Mərkəzi hissəsində külək sürəti maksimuma çatır, heç vaxt 110 km/saatdan aşağı olmur və tez-tez 200 km/saatı keçir. Reaktiv axınların uzunluğu bir neçə min kilometrə çata bilər və adətən sinusoidal forma alır. Eni bir neçə yüz kilometr, qalınlığı isə bir neçə kilometrdir. Onların nüvəsi ətrafında güclü üfüqi və şaquli külək sürüşməsi mövcuddur ki, bu da güclü turbulentlik zonaları yaradır. Kommersiya təyyarələri arxadan əsən küləklə reaktiv axının nüvəsində uçaraq yanacağa qənaət edir və səyahət müddətini qısaldır. Pilotların görməli olduğu yeganə ehtiyat tədbiri bu mərkəzi hissəyə daxil olarkən turbulentliyin təhlükəli olduğu periferik zonalardan keçməkdən çəkinməkdir. Bunun üçün hər gün müxtəlif marşrut üzərindəki reaktiv axınların tutması gözlənilən mövqe və hündürlük barədə çox dəqiq məlumatla xəritələr tərtib olunur. Onların mövqeyi və istiqaməti bir gündən digərinə dəyişir. Bəzən bu axınlardan biri atmosferin daha aşağı hissəsində əmələ gəlir (aşağı səviyyəli reaktiv axın). Yerdə beş əsas reaktiv axın var. Planetimizin sferik simmetriyası səbəbindən hər Yer yarımkürəsində qütb və subtropik reaktiv axın (hər ikisi qərb) mövcuddur, ekvatorda isə şərq reaktiv axını əsir. Həm Arktikada, həm də Antarktidada bəzən stratosfer reaktiv axınları adlanan axınlar yaranır. Reaktiv axınlar 1926-cı ildə yapon meteoroloqu Wasaburo Oishi (1874-1950) tərəfindən kəşf edilib, lakin ilk elmi istinad daha sonrakıdır; alman meteoroloqu Heinrich Seilkopf (1895-1968) 1939-cu ildə onlara istinad etmək üçün strahlströmung ("jet stream") ifadəsini işlədib.