რეაქტიული ნაკადი
ინტენსიური, ვიწრო ჰაერის ნაკადი, რომელიც ტროპოპაუზის სიახლოვეს თითქმის ჰორიზონტალური ღერძის გასწვრივ მიედინება. მის ცენტრალურ ნაწილში ქარი მაქსიმალურ სიჩქარეს აღწევს, არასოდეს 110 კმ/სთ-ზე დაბლა და ხშირად 200 კმ/სთ-ს აღემატება. რეაქტიული ნაკადები შეიძლება რამდენიმე ათასი კილომეტრის სიგრძისა იყოს და ჩვეულებრივ სინუსოიდურ ფორმას იღებს. მათი სიგანე რამდენიმე ასეული კილომეტრია, სისქე კი რამდენიმე კილომეტრი. მათი ბირთვის გარშემო არსებობს ქარის ძლიერი ჰორიზონტალური და ვერტიკალური წანაცვლება, რაც ძლიერი ტურბულენტობის ზონებს წარმოქმნის. კომერციული თვითმფრინავები საწვავს ზოგავენ და მგზავრობის ხანგრძლივობას ამცირებენ რეაქტიული ნაკადის ბირთვში, უკუქარით ფრენით. ერთადერთი სიფრთხილე, რომელიც მფრინავებმა უნდა გამოიჩინონ, ის არის, რომ ამ ცენტრალურ ნაწილში შევიდნენ და ამავდროულად თავი აარიდონ პერიფერიულ ზონებში გავლას, სადაც ტურბულენტობა სახიფათოა. ამ მიზნით ყოველდღიურად შედგება რუკები ძალიან ზუსტი ინფორმაციით იმ პოზიციისა და სიმაღლის შესახებ, რომელსაც მარშრუტზე მყოფი სხვადასხვა რეაქტიული ნაკადი სავარაუდოდ დაიკავებს. მათი პოზიცია და ორიენტაცია ერთი დღიდან მეორეზე იცვლება. ზოგჯერ ამ ნაკადებიდან ერთ-ერთი ატმოსფეროში უფრო დაბლა ჩნდება (დაბალი დონის რეაქტიული ნაკადი). დედამიწაზე ხუთი ძირითადი რეაქტიული ნაკადია. ჩვენი პლანეტის სფერული სიმეტრიის გამო, დედამიწის თითოეულ ნახევარსფეროში არის პოლარული და სუბტროპიკული ნაკადი (ორივე დასავლური), ეკვატორზე კი აღმოსავლური რეაქტიული ნაკადი მიედინება. როგორც არქტიკაში, ისე ანტარქტიკაში ზოგჯერ ჩნდება ე.წ. სტრატოსფერული რეაქტიული ნაკადები. რეაქტიული ნაკადები აღმოაჩინა იაპონელმა მეტეოროლოგმა ვასაბურო ოიშიმ (1874-1950) 1926 წელს, თუმცა პირველი სამეცნიერო მითითება უფრო გვიანდელია; იგი ეკუთვნის გერმანელ მეტეოროლოგ ჰაინრიხ ზაილკოპფს (1895-1968), რომელმაც 1939 წელს მათ აღსანიშნავად გამოიყენა გამოთქმა strahlströmung („რეაქტიული ნაკადი“).