Азот
Ҷузъи асосии омехтаи газии таркиби ҳаво, ки дар он бо шакли молекулавии худ (N2) мавҷуд аст. Он аз ҳама ҷиҳат фаровонтарин унсур дар атмосфераи Замин аст ва 78,084%-и ҳаҷми онро ишғол мекунад. Ин гази беранг, бебӯй, бемаза ва инертӣ аст, ки барои ҳаёт дар рӯи Замин асосист, бо назардошти нақши муҳиме, ки дар равандҳои биологӣ дорад. Давраи азот номида мешавад, ки табодули ин газҳои атмосфериро бо мавҷудоти зинда танзим мекунад. Азбаски он гази аз ҷиҳати кимиёвӣ реаксионӣ нест, давра танҳо ба шарофати нақши баъзе бактерияҳо имконпазир аст, ки қодиранд пайвастагиҳои азотдорро аз азоте, ки аз ҳаво мегиранд, синтез кунанд ва равандеро, ки бо номи азотфиксатсия маълум аст, ба вуҷуд меоранд. Кимиёгар, табиб ва ботаники шотландӣ Дэниел Резерфорд (1749-1819) аввалин касе буд, ки мавҷудияти ин газро дар соли 1772 ошкор кард. Ӯ онро «ҳавои флогистонидашуда» номид, бо ишора ба флогистон; моддае, ки он замон тахмин мекарданд, ки барои оташгирандагии чизҳо масъул аст. Баъдтар кимиёгари фаронсавӣ Антуан-Лоран де Лавуазье (1743-1794) онро azote номид, истилоҳе, ки аз калимаи юнонии ζωή (зиндагӣ) бо пешванди инкорӣ (ҳарфи «a» -алфа дар алифбои юнонӣ) гирифта шудааст ва маънояш «бе ҳаёт» ё инертӣ аст, ки ин хусусияти асосии азот мебошад.