penitente

Ang pinaikling paraan ng pagtukoy sa mga niyebeng penitente (penitent snows). Ang pangalang ito ay ibinibigay sa kapansin-pansing mga tuktok ng siksik na niyebe, na may lubhang nag-iibang taas (mula sa ilang sentimetro hanggang sa pagitan ng 4 at 5 metro), kung saan ang isang takip ng niyebe na sumasailalim sa lubhang partikular at ekstremong kondisyong meteorolohiko ay natatransporma. Ang kakaibang pangalang ito ay dahil sa pagkakahawig ng mga ito sa isang prusisyon ng mga penitente sa Semana Santa, na ang bawat isa ay nakadamit ng kanilang matulis na kapuha (hood). Naitala na sila sa mga lugar na high mountain ng iba't ibang bulubundukin sa buong mundo, na pinakamadalas na nabubuo sa disyerto, mabundok na rehiyon ng Gitnang Andes ng Argentina at Chile, karaniwan nang higit sa 4000 metro sa ibabaw ng dagat. Sa Espanya, paminsan-minsan silang nabubuo kapwa sa Pyrenees at sa Bundok Teide. Ang mga karayom na yelong ito ay resulta ng pagkawala ng niyebe sa pamamagitan ng pagkatunaw at sublimasyon. Sa nabanggit na lugar sa Andes, ang kapaligiran, bukod sa pagiging maniyebe, ay lubhang tuyo kung kaya't ang ibabaw na niyebe ay nagsisimulang mag-evaporate, na bumubuo ng mga concavity sa niyebe. Habang unti-unting lumalaki ang mga puwang na iyon, nagiging mahalaga ang salik ng araw (nagkakaibang insolation sa pagitan ng maaraw at maliliman na lugar), na nagpapabilis sa proseso ng pagkawala ng niyebe, na unti-unting bumubutas sa layer hanggang sa magtapos sa pagbuo ng ganoong uri ng mga stalagmite ng yelo. Ang unang siyentipikong reperensya sa mga penitente ay dahil sa Inglés na naturalista na si Charles Darwin (1809-1882), na nakasalubong sila sa isang ekspedisyon sa rehiyon ng Andes, noong Marso 22, 1835. Ang Pranses na glaciologist, na naninirahan sa Chile, na si Louis Lliboutry (1922-2007) ang unang nagpaliwanag nang kasiya-siya kung paano sila nabubuo.