παγοβελόνες μετάνοιας

Ο συντετμημένος τρόπος αναφοράς στα χιόνια της μετάνοιας. Αυτό το όνομα δίνεται στους εντυπωσιακούς βράχους από συμπαγές χιόνι, με πολύ μεταβλητό ύψος (από λίγα εκατοστά έως μεταξύ 4 και 5 μέτρων), στους οποίους καταλήγει να μετατρέπεται ένα χιονοκάλυμμα που υπόκειται σε πολύ ιδιαίτερες και ακραίες μετεωρολογικές συνθήκες. Ένα τόσο περίεργο όνομα οφείλεται στην ομοιότητα που έχουν με μια πομπή μετανοούντων της Μεγάλης Εβδομάδας, καθένας ντυμένος με τη μυτερή του κουκούλα. Έχουν καταγραφεί σε περιοχές υψηλών βουνών διαφορετικών οροσειρών σε όλο τον κόσμο, σχηματιζόμενοι συχνότερα στην έρημη, ορεινή περιοχή των Κεντρικών Άνδεων της Αργεντινής και της Χιλής, συνήθως πάνω από 4000 m υψόμετρο. Στην Ισπανία, σχηματίζονται περιστασιακά τόσο στα Πυρηναία όσο και στο όρος Teide. Αυτές οι παγοβελόνες είναι το αποτέλεσμα της απώλειας χιονιού μέσω τήξης και εξάχνωσης. Στην προαναφερθείσα περιοχή των Άνδεων, το περιβάλλον, εκτός από παγωμένο, είναι τόσο εξαιρετικά ξηρό που το επιφανειακό χιόνι αρχίζει να εξατμίζεται, σχηματίζοντας κοιλότητες στο χιονοκάλυμμα. Καθώς αυτά τα κενά μεγαλώνουν σταδιακά, ο ηλιακός παράγοντας γίνεται σημαντικός (διαφορετική ηλιοφάνεια μεταξύ ηλιόλουστων και σκιερών περιοχών), κάτι που επιταχύνει τη διαδικασία απώλειας χιονιού, διατρυπώντας προοδευτικά το στρώμα μέχρι να καταλήξει στον σχηματισμό αυτού του είδους παγωμένων σταλαγμιτών. Η πρώτη επιστημονική αναφορά στους penitentes οφείλεται στον Άγγλο φυσιοδίφη Charles Darwin (1809-1882), ο οποίος τους συνάντησε σε μια αποστολή στην περιοχή των Άνδεων, στις 22 Μαρτίου 1835. Ο Γάλλος παγετωνολόγος, εγκατεστημένος στη Χιλή, Louis Lliboutry (1922-2007) ήταν ο πρώτος που εξήγησε ικανοποιητικά πώς σχηματίζονται.