penitentët
Mënyra e shkurtuar për t'iu referuar borërave penitente. Ky emër u jepet majave tërheqëse të borës kompakte, me lartësi shumë të ndryshueshme (nga disa centimetra deri në 4 ose 5 metra), në të cilat një mbulesë bore e nënshtruar ndaj kushteve meteorologjike shumë të veçanta dhe ekstreme përfundon e shndërruar. Një emër kaq kurioz i detyrohet ngjashmërisë që kanë me një procesion penitentësh në Javën e Madhe, secili prej tyre i veshur me kapuçin e tij të theksuar. Janë dokumentuar në zona të larta malore të vargmaleve të ndryshme nëpër botë, duke u formuar më shpesh në rajonin shkretëtinor, malor të Andeve Qendrore të Argjentinës dhe Kilit, zakonisht mbi 4000 m mbi nivelin e detit. Në Spanjë, formohen herë pas here si në Pirenejtë ashtu edhe në malin Teide. Këto gjilpëra akulli janë rezultat i humbjes së borës përmes shkrirjes dhe sublimimit. Në zonën e përmendur andine, mjedisi, përveç se është i akullt, është aq jashtëzakonisht i thatë sa bora sipërfaqësore fillon të avullojë, duke formuar zgavra në shtresën e borës. Ndërsa ato boshllëqe zgjerohen gradualisht, faktori diellor bëhet i rëndësishëm (insolacion i ndryshëm midis zonave me diell dhe me hije), gjë që përshpejton procesin e humbjes së borës, duke e shpuar progresivisht shtresën deri në formimin e atij lloji stalagmitesh akulli. Referenca e parë shkencore për penitentët i detyrohet natyralistit anglez Charles Darwin (1809-1882), i cili i hasi gjatë një ekspedite nëpër rajonin andin, më 22 mars 1835. Glaciologu francez, i vendosur në Kili, Louis Lliboutry (1922-2007) ishte i pari që shpjegoi në mënyrë të kënaqshme se si formohen.
I njohur edhe si: penitentes