пенитенти

Скратениот начин за означување на пенитентните снегови. Ова име им се дава на впечатливите врвови од збиен снег, со многу променлива висина (од неколку сантиметри до 4 и 5 метри), во кои завршува да се претвори снежна покривка подложена на многу посебни и екстремни метеоролошки услови. Толку необично име се должи на сличноста што ја имаат со поворка на пенитенти во Страстната недела, секој од нив облечен во својата шилеста качулка. Документирани се во високопланински подрачја на различни планински венци низ светот, а најчесто се формираат во пустинскиот, планински регион на Централните Анди во Аргентина и Чиле, обично над 4000 м надморска височина. Во Шпанија, повремено се формираат и во Пиринеите и на планината Тејде. Овие мразни игли се резултат на губење на снегот преку топење и сублимација. Во споменатото андско подрачје, околината, освен што е мразна, е толку екстремно сува што површинскиот снег почнува да испарува, формирајќи вдлабнатини во снежната покривка. Како што тие празнини постепено се зголемуваат, сончевиот фактор станува релевантен (различна инсолација меѓу осончените и засенетите зони), што го забрзува процесот на губење на снегот, постепено перфорирајќи го слојот сè додека не кулминира со формирање на тој вид мразни сталагмити. Првата научна референца за пенитентите му се должи на англискиот природонаучник Чарлс Дарвин (1809-1882), кој налетал на нив при експедиција низ андскиот регион, на 22 март 1835 година. Францускиот глациолог, со седиште во Чиле, Луј Љибутри (1922-2007) бил првиот што задоволително објаснил како се формираат.

Познат и како: пенитентес