პენიტენტები
პენიტენტური თოვლების შემოკლებული სახელწოდება. ასე უწოდებენ კომპაქტური თოვლის გამორჩეულ წვეტიან სვეტებს, ძალიან ცვალებადი სიმაღლისას (რამდენიმე სანტიმეტრიდან 4-5 მეტრამდე), რომლებადაც გარდაიქმნება თოვლის საფარი, რომელიც ძალიან განსაკუთრებულ და ექსტრემალურ მეტეოროლოგიურ პირობებს ექვემდებარება. ასეთი უცნაური სახელი განპირობებულია მათი მსგავსებით წმინდა კვირის პენიტენტთა მსვლელობასთან, რომელთაგან თითოეული თავის წვეტიან ქუდს ატარებს. ისინი დოკუმენტირებულია მსოფლიოს სხვადასხვა მთაგრეხილის მაღალმთიან ზონებში, ყველაზე ხშირად კი წარმოიქმნება არგენტინისა და ჩილეს ცენტრალური ანდების უდაბნოს, მთიან რეგიონში, ჩვეულებრივ ზღვის დონიდან 4000 მ-ზე ზემოთ. ესპანეთში ისინი დროდადრო წარმოიქმნება როგორც პირენეებში, ისე ტეიდეს მთაზე. ეს ყინულის ნემსები თოვლის დაკარგვის შედეგია დნობითა და სუბლიმაციით. ზემოხსენებულ ანდების რეგიონში გარემო, გარდა იმისა, რომ ყინულოვანია, იმდენად უკიდურესად მშრალია, რომ ზედაპირული თოვლი აორთქლებას იწყებს და თოვლის საფარში ჩაღრმავებებს ქმნის. ამ ღრუების თანდათან გაფართოებასთან ერთად მზის ფაქტორი მნიშვნელოვანი ხდება (მზიან და ჩრდილიან უბნებს შორის განსხვავებული ინსოლაცია), რაც აჩქარებს თოვლის დაკარგვის პროცესს, თანდათან ხვრეტს ფენას, სანამ არ დასრულდება ერთგვარი ყინულოვანი სტალაგმიტების წარმოქმნით. პენიტენტებზე პირველი მეცნიერული მითითება ეკუთვნის ინგლისელ ნატურალისტს ჩარლზ დარვინს (1809-1882), რომელიც მათ წააწყდა ანდების რეგიონში ექსპედიციის დროს, 1835 წლის 22 მარტს. ფრანგი გლაციოლოგი, ჩილეში მცხოვრები, ლუი ლიბუტრი (1922-2007) იყო პირველი, ვინც დამაკმაყოფილებლად ახსნა მათი წარმოქმნის ფორმა.
ასევე ცნობილია როგორც: პენიტენტესი