pokutnicy (pokutniki śnieżne)

Skrócony sposób odwoływania się do śniegów pokutniczych. Ta nazwa jest nadawana efektownym iglicom zwartego śniegu o bardzo zmiennej wysokości (od kilku centymetrów do od 4 do 5 metrów), w które kończy przekształcać się pokrywa śnieżna poddana bardzo szczególnym i skrajnym warunkom meteorologicznym. Tak osobliwa nazwa wynika z podobieństwa, jakie wykazują do procesji pokutników w Wielki Tydzień, z których każdy ubrany jest w swój spiczasty kaptur. Zostały udokumentowane na obszarach wysokogórskich różnych pasm górskich na całym świecie, przy czym najczęściej tworzą się w pustynnym, górskim regionie Centralnych Andów w Argentynie i Chile, zazwyczaj powyżej 4000 m n.p.m. W Hiszpanii tworzą się okazjonalnie zarówno w Pirenejach, jak i na Teide. Te igły lodu są wynikiem ubytku śniegu poprzez topnienie i sublimację. We wspomnianym obszarze andyjskim środowisko, oprócz tego, że jest lodowate, jest tak skrajnie suche, że śnieg powierzchniowy zaczyna parować, tworząc wklęsłości w pokrywie śnieżnej. W miarę jak te luki stopniowo się powiększają, czynnik słoneczny staje się istotny (różne nasłonecznienie między obszarami słonecznymi i zacienionymi), co przyspiesza proces ubytku śniegu, stopniowo perforując warstwę, aż do kulminacji w postaci powstawania tego rodzaju stalagmitów lodowych. Pierwsze naukowe odniesienie do pokutników pochodzi od angielskiego przyrodnika Charlesa Darwina (1809-1882), który natknął się na nie podczas wyprawy przez region andyjski 22 marca 1835 r. Francuski glacjolog osiadły w Chile, Louis Lliboutry (1922-2007), był pierwszym, który satysfakcjonująco wyjaśnił, jak się tworzą.