rrufepritës

Një pajisje që mbron një ndërtesë nga goditja e rrufesë, duke ruajtur integritetin fizik të njerëzve që e banojnë. Rrufepritësit vendosen edhe në anije dhe në llojet më të ndryshme të instalimeve (antena, shtylla elektrike, turbina ere...). Më i zakonshmi nga të gjithë bazohet në efektin e shkarkimit nga maja dhe njihet edhe si rrufepritës i Franklinit, për nder të shpikësit të tij: Benjamin Franklin (1706-1790), me talente të shumta. Falë eksperimentit të tij të famshëm me qiftin, i kryer në Filadelfia (SHBA) më 15 qershor 1752, ai tregoi se rrufetë janë shkarkime elektrike. Një vit më vonë (1753) shpiku pajisjen. Rrufepritësi konvencional vendoset në pikën më të lartë të ndërtesave dhe përbëhet nga një ose më shumë shufra metalike prej çeliku të galvanizuar, që përfundojnë në një majë tungsteni, rezistente ndaj temperaturave të larta që gjenerohen kur rrufeja e godet atë. Jonizimi i ajrit në atë majë hap rrugën për rrufetë që vijnë nga retë e stuhisë. Fundi tjetër lidhet me tokën nëpërmjet përcjellësve metalikë me rezistencë të ulët. Në këtë mënyrë, kur rrufeja godet shufrën, ajo transmetohet shpejt në tokë, duke parandaluar që shkarkimi të shkaktojë dëme në strukturën e ndërtesës. Disa rrufepritës - të bazuar gjithashtu në efektin e shkarkimit nga maja - kurorëzohen me një lloj unaze që përmban një sasi të vogël të një izotopi radioaktiv, qëllimi i të cilit është të jonizojë më tej ajrin rreth pajisjes. Ekzistojnë edhe rrufepritës të tipit rrjetë - të bazuar në parimin fizik të kafazit të Faradeit -, që përbëhen nga një rrjetë metalike e tokëzuar që mbulon plotësisht ndërtesat. Një ndërtesë moderne me strukturë metalike përmbush të njëjtën funksion, prandaj probabiliteti që rrufeja të depërtojë në të dhe të shkaktojë dëme brenda reduktohet praktikisht në zero.

Terma të lidhur: vetëtimë