piorunochron

Urządzenie, które chroni budynek przed uderzeniem pioruna, zabezpieczając integralność fizyczną przebywających w nim ludzi. Piorunochrony są również umieszczane na statkach i najróżniejszych typach instalacji (anteny, słupy elektryczne, turbiny wiatrowe...). Najczęstszy ze wszystkich opiera się na efekcie wyładowania ostrzowego i jest również znany jako piorunochron Franklina na cześć jego wynalazcy: wszechstronnie uzdolnionego Benjamina Franklina (1706-1790). Dzięki swojemu słynnemu eksperymentowi z latawcem, przeprowadzonemu w Filadelfii (USA) 15 czerwca 1752 r., udowodnił, że pioruny są wyładowaniami elektrycznymi. W następnym roku (1753) wynalazł to urządzenie. Konwencjonalny piorunochron jest umieszczany w najwyższym punkcie budynków i składa się z jednego lub kilku prętów metalowych ze stali ocynkowanej zakończonych wolframowym ostrzem, odpornym na wysokie temperatury generowane podczas uderzenia pioruna. Jonizacja powietrza na tym ostrzu otwiera drogę dla pioruna nadchodzącego z chmur burzowych. Drugi koniec jest połączony z ziemią za pomocą metalowych przewodników o niskim oporze. W ten sposób, gdy piorun uderza w pręt, jest szybko przesyłany do ziemi, zapobiegając wyrządzeniu szkód w strukturze budynku przez wyładowanie. Niektóre piorunochrony - również oparte na efekcie wyładowania ostrzowego - są zwieńczone rodzajem pierścienia zawierającego niewielką ilość izotopu promieniotwórczego, którego celem jest dalsza jonizacja powietrza wokół urządzenia. Istnieją również piorunochrony siatkowe - oparte na zasadzie fizycznej klatki Faradaya -, składające się z uziemionej siatki metalowej pokrywającej budynki w całości. Nowoczesny budynek o konstrukcji metalowej spełnia tę samą funkcję, dlatego prawdopodobieństwo wniknięcia pioruna do jego wnętrza i wyrządzenia szkód wewnątrz jest zredukowane praktycznie do zera.