αλεξικέραυνο

Μια διάταξη που προστατεύει ένα κτίριο από το να χτυπηθεί από κεραυνό, διαφυλάσσοντας τη σωματική ακεραιότητα των ανθρώπων που το κατοικούν. Αλεξικέραυνα τοποθετούνται επίσης σε πλοία και στους πιο διαφορετικούς τύπους εγκαταστάσεων (κεραίες, πυλώνες ηλεκτρικού ρεύματος, ανεμογεννήτριες...). Το πιο κοινό απ' όλα βασίζεται στο φαινόμενο της εκφόρτισης αιχμής και είναι επίσης γνωστό ως αλεξικέραυνο Franklin, προς τιμήν του εφευρέτη του: του πολυτάλαντου Benjamin Franklin (1706-1790). Χάρη στο διάσημο πείραμά του με τον χαρταετό, που πραγματοποιήθηκε στη Φιλαδέλφεια (ΗΠΑ) στις 15 Ιουνίου 1752, απέδειξε ότι οι κεραυνοί είναι ηλεκτρικές εκφορτίσεις. Τον επόμενο χρόνο (1753) εφηύρε τη συσκευή. Το συμβατικό αλεξικέραυνο τοποθετείται στο υψηλότερο σημείο των κτιρίων και αποτελείται από μία ή περισσότερες γαλβανισμένες χαλύβδινες μεταλλικές ράβδους, που καταλήγουν σε αιχμή βολφραμίου, ανθεκτική στις υψηλές θερμοκρασίες που παράγονται όταν την χτυπά ο κεραυνός. Ο ιονισμός του αέρα σε αυτή την αιχμή ανοίγει τον δρόμο για τον κεραυνό που προέρχεται από τα νέφη καταιγίδας. Το άλλο άκρο συνδέεται με το έδαφος μέσω μεταλλικών αγωγών χαμηλής αντίστασης. Με αυτόν τον τρόπο, όταν ο κεραυνός χτυπά τη ράβδο, μεταδίδεται γρήγορα στο έδαφος, αποτρέποντας την εκφόρτιση από το να προκαλέσει ζημιά στη δομή του κτιρίου. Ορισμένα αλεξικέραυνα -επίσης βασισμένα στο φαινόμενο της εκφόρτισης αιχμής- στέφονται με ένα είδος δακτυλίου που περιέχει μικρή ποσότητα ενός ραδιενεργού ισοτόπου, σκοπός του οποίου είναι να ιονίσει περαιτέρω τον αέρα γύρω από τη συσκευή. Υπάρχουν επίσης αλεξικέραυνα τύπου πλέγματος -βασισμένα στη φυσική αρχή του κλωβού του Faraday-, που αποτελούνται από ένα γειωμένο μεταλλικό πλέγμα που καλύπτει εξ ολοκλήρου τα κτίρια. Ένα σύγχρονο κτίριο με μεταλλική δομή εκπληρώνει αυτή την ίδια λειτουργία, γι' αυτό και η πιθανότητα να διεισδύσει σε αυτό ο κεραυνός και να προκαλέσει ζημιά στο εσωτερικό του μειώνεται σχεδόν στο μηδέν.