ENSO

Akronimi i përdorur ndërkombëtarisht për modelin klimatik El Niño - Lëkundja Jugore (El Niño - Southern Oscillation, në anglisht). Kjo dukuri natyrore është manifestimi më i qartë i çiftëzimit midis atmosferës dhe oqeanit. Është një lëkundje bimodale në shkallë të gjerë, faza negative e së cilës është El Niño dhe faza pozitive La Niña. Fillimi i një episodi ENSO shënohet nga anomali të rëndësishme të presionit sipërfaqësor midis Tahitit, në Polinezinë Franceze, dhe Darwinit, në Australinë veriore, si dhe të temperaturave të sipërfaqes së detit në brezin ekuatorial të Paqësorit qendror e lindor. Në Klimatologji, i ashtuquajturi Indeksi i Lëkundjes Jugore (i njohur si SOI) përdoret për të përcaktuar kur fillon një fazë e caktuar e ENSO-s. Ky indeks jepet nga diferenca e standardizuar e presioneve atmosferike të matura në vendet e përmendura më sipër. Në kushte normale - me një ENSO neutral -, presioni është më i ulët në Darwin se në Tahiti, gjë që mban një rrjedhë ajri nga lindja në perëndim (regjimi i erërave aliz) që transporton sasi të mëdha avulli uji drejt pjesës lindore të pellgut të Paqësorit, duke shkaktuar motin e shiut karakteristik të Australisë veriore dhe të Papua Guinesë së Re fqinje dhe Indonezisë. Në kushtet e El Niño-s, diferenca e presionit në të dy anët e pellgut dobësohet, erërat aliz bëjnë të njëjtën gjë, rrjedhat lart të ajrit të lagësht pakësohen dhe rrymat oqeanike ndryshohen, me ngrohjen e ujit sipërfaqësor të detit në brezin e përmendur. E gjithë kjo modifikon ndjeshëm modelet e erës dhe regjimet e reshjeve në të gjithë rajonin e Paqësorit. Ndërsa Australia përjeton thatësira, në anën tjetër të pellgut, në bregun perëndimor të brezit ekuatorial të Amerikës së Jugut, ndodhin shira të rrëmbyeshëm që shkaktojnë përmbytje. Me dukurinë La Niña (faza pozitive ose e ftohtë e ENSO-s), ndodh pikërisht e kundërta. Në të dyja fazat, ndikimi i ENSO-s nuk kufizohet në pellgun e Paqësorit, me shumë rajone të tjera të botës ku ndihen efektet e tij.