akullnajëzim
Periudhë me kohëzgjatje midis 40000 dhe 100000 vjetësh në të cilën masat e akullit dhe të dëborës të kapakëve polarë zgjerohen drejt gjerësive më të ulëta, duke mbuluar një pjesë të konsiderueshme të sipërfaqes së Tokës. Është ekuivalente me një periudhë akullnajore ose një epokë akullnajore, megjithëse ka konfuzion të madh me nomenklaturën e përdorur për të identifikuar periudhat e ndryshme të ftohta të tipizuara (Epoka e Akullnajave). Gjatë Kuaternarit - një periudhë gjeologjike që filloi 2.59 milionë vjet më parë - ka pasur një alternim akullnajëzimesh dhe periudhash ndërakullnajore, e fundit e të cilave po e jetojmë aktualisht. Fillimi i një akullnajëzimi i detyrohet kombinimit të faktorëve të caktuar astronomikë të lidhur me ndryshimet ciklike në një seri parametrash orbitalë të Tokës (ekscentriciteti orbital, pjerrësia e boshtit, precesioni i ekuinokseve), përveç aktivitetit diellor, gjë që bën që të ketë periudha kur Toka merr një sasi më të vogël energjie nga dielli, me ftohjen pasuese. Gjeofizikani, matematikani dhe inxhinieri serb Milutin Milanković (1879-1958) parashtroi një teori të suksesshme që shpjegon akullnajëzimet e Kuaternarit në bazë të atyre variacioneve orbitale, të njohura për nder të tij si cikle të Milankoviqit.
I njohur edhe si: periudhë akullnajore