παγετώδης περίοδος

Μια περίοδος διάρκειας μεταξύ 40.000 και 100.000 ετών, κατά την οποία οι μάζες πάγου και χιονιού των πολικών παγοκαλυμμάτων επεκτείνονται προς χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη, καλύπτοντας ένα σημαντικά μεγάλο τμήμα της επιφάνειας της Γης. Ισοδυναμεί με μια παγετώδη περίοδο ή μια εποχή των παγετώνων, αν και υπάρχει σημαντική σύγχυση με την ονοματολογία που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό των διάφορων τυποποιημένων ψυχρών περιόδων (Εποχή των Παγετώνων). Κατά τη διάρκεια του Τεταρτογενούς - μιας γεωλογικής περιόδου που ξεκίνησε πριν από 2,59 εκατομμύρια χρόνια - έχει υπάρξει μια εναλλαγή παγετωδών περιόδων και μεσοπαγετωδών περιόδων, εκ των οποίων η τελευταία είναι αυτή που βιώνουμε σήμερα. Η έναρξη μιας παγετώδους περιόδου οφείλεται στον συνδυασμό ορισμένων αστρονομικών παραγόντων που συνδέονται με κυκλικές μεταβολές σε μια σειρά τροχιακών παραμέτρων της Γης (εκκεντρότητα της τροχιάς, κλίση του άξονα, μετάπτωση των ισημεριών), εκτός από την ηλιακή δραστηριότητα, η οποία προκαλεί περιόδους κατά τις οποίες η Γη λαμβάνει μικρότερη ποσότητα ενέργειας από τον ήλιο, με αποτέλεσμα την ψύξη. Ο Σέρβος γεωφυσικός, μαθηματικός και μηχανικός Μιλούτιν Μιλάνκοβιτς (1879-1958) διατύπωσε μια επιτυχημένη θεωρία που εξηγεί τις παγετώδεις περιόδους του Τεταρτογενούς με βάση αυτές τις τροχιακές μεταβολές, γνωστές προς τιμήν του ως κύκλοι Μιλάνκοβιτς.