ရေငွေ့

လေထု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ လေထုဆိုင်ရာ ဒိုင်နမစ်များနှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်ဟန်ချက်ညီမှုတွင် အရေးပါသောအခန်းကဏ္ဍမှပါဝင်သော အရောင်မရှိသော ဓာတ်ငွေ့အနည်းငယ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အဓိကအားဖြင့် မြေကြီးမျက်နှာပြင်ကိုဖုံးအုပ်နေသော ရေအစုအဝေးကြီးများ၏ အငွေ့ပျံခြင်းမှတဆင့် လေထုအတွင်းသို့ ပါဝင်လာပြီး၊ အပင်များ (evapotranspiration - အငွေ့ပျံ-ရေဓာတ်ထုတ်လွှတ်ခြင်း) မှလည်းကောင်း၊ ပိုနည်းသောပမာဏဖြင့် နှင်းနှင့်ရေခဲအုပ် (sublimation - ရုပ်ခန္ဓာတိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲခြင်း) မှလည်းကောင်း ထည့်ဝင်မှုများ ရှိသည်။ ၎င်းသည် နေရာအလိုက်နှင့် အချိန်ကာလအလိုက် အမျှမတည့်ဆုံးဖြန့်ကျက်မှုကို ပြသသော လေထုဒြပ်ဖွဲ့ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ လေထုအတွင်းရှိ ၎င်း၏ အချိုးအစားသည် သဲကန္တာရနေရာများတွင် ပမာဏအားဖြင့် ၀.၄% မျှသာနည်းနိုင်ပြီး၊ တိမ်တောများနှင့် အပူပိုင်းမိုးသစ်တောများတွင် ၄% အထိများနိုင်ပြီး၊ လေထုအတွင်း အမြင့်တက်သွားလေ ဆက်တိုက်ကျဆင်းသွားလေဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အဓိကအားဖြင့် ထရိုပိုစဖီးယား အောက်ပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းတွင် စုစည်းလျက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် နေမှလာသော ရောင်ခြည် (လှိုင်းအတို) နှင့် မြေကြီးမျက်နှာပြင်မှလာသော ရောင်ခြည် (လှိုင်းအရှည်) တို့ကို စုပ်ယူနိုင်သော စွမ်းရည်ကြီးမားပြီး၊ ဤအချက်ကြောင့် ၎င်းသည် ထင်ရှားသော အပူပိတ်ဓာတ်ငွေ့ (greenhouse gas) တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့အတိုင်းအတာဖြင့် အပူချိန်ကို ထိန်းညှိပေးသည့် အဓိကအချက်တစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ လူထုအဆင့်တွင်ကား ၎င်း၏သဘောသဘာဝနှင့်ပတ်သက်၍ ရှုပ်ထွေးမှုများစွာရှိသည်၊ အကြောင်းမှာ တိမ်များ၊ ပူသောရေမှထွက်သောငွေ့များ၊ သို့မဟုတ် အအေးရာသီရက်များတွင် ကျွန်ုပ်တို့ပါးစပ်မှထုတ်လွှတ်သော အသက်ရှူငွေ့များအားလုံးသည် ရေငွေ့ပင်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆသည် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စအားလုံးတွင် တွေ့မြင်ရသည်မှာ ငွေ့မှအရည်သို့ အခြေအနေပြောင်းလဲမှု၏ ရလဒ်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပစ္စည်းအားလုံးသည် လေထုအတွင်းရှိ ရေငွေ့ ထုံညှစ်ခြင်း (condensation) မှဖြစ်ပေါ်လာသော အလွန်သေးငယ်သည့် ရေစက်ငယ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ လေထုအတွင်းပါဝင်သော ရေစုစုပေါင်း - ၎င်း၏ အခြေအနေသုံးမျိုးအနက် မည်သည့်အခြေအနေမဆို - ၏ ၉၆% သည် ရေငွေ့ဖြစ်သော်လည်း၊ လေထုအလယ်ရှိ ဤဓာတ်ငွေ့၏ မော်လီကျူးတစ်ခု၏ ပျမ်းမျှသက်တမ်းမှာ ရက် ၁၀ ရက်သာ ရှိသည်။