ефекат стаклене баште
Загревање доње атмосфере услед нето апсорпције инфрацрвеног (дуготаласног) земаљског зрачења од стране њених компоненти, како гасова тако и аеросола. Док на Земљи постоји природни ефекат стаклене баште – нешто што се може проширити и на атмосфере других планета –, у контексту садашњих климатских промена израз се односи на додатно загревање услед повећања концентрација гасова стаклене баште у атмосфери – са CO2 на челу –, као последице масовног сагоревања фосилних горива и биомасе од стране људи. Радијативна присила изазвана тиме довела је до пораста средње глобалне температуре на површини Земље, који још није достигао врхунац. Француски математичар и физичар Жан-Батист Жозеф Фурије (1768–1830) био је први научник који је сматрао – 1824. године – да Земља задржава топлоту на начин сличан стакленој башти. Та аналогија није сасвим тачна, јер је стакло стаклене баште провидно за сунчево зрачење (кратког таласа), али непровидно за инфрацрвено зрачење (кратког таласа, дугог таласа) које се ствара у њеној унутрашњости – што изазива пораст температуре –, док у случају атмосфере само део земаљског зрачења (инфрацрвеног, дугог таласа) задржавају гасови стаклене баште, а остатак бежи у свемир.
Повезани појмови: климатске промене, Угљен-диоксид (CO2), Гасови стаклене баште