стакленичен ефект

Загревањето на долната атмосфера поради нето апсорпцијата на инфрацрвеното (долгобраново) земјино зрачење од нејзините состојки, и гасови и аеросоли. Иако на Земјата постои природен стакленичен ефект - нешто што може да се прошири и на атмосферите на другите планети -, во контекст на сегашните климатски промени, изразот упатува на дополнителното загревање поради зголемувањето што го доживеале концентрациите на стакленички гасови во атмосферата - со CO2 на чело -, како последица на масовното согорување на фосилни горива и биомаса од страна на луѓето. Радијативното присилување индуцирано од ова предизвика зголемување на просечната глобална температура на површината на Земјата, кое сè уште не го достигнало својот врв. Францускиот математичар и физичар Жан-Батист Жозеф Фурје (1768-1830) бил првиот научник што во 1824 година сметал дека Земјата задржува топлина на начин сличен на стакленик. Таа аналогија не е сосема точна, бидејќи стаклото на стакленикот е проѕирно за сончевото зрачење (краткобраново), но непроѕирно за инфрацрвеното зрачење (краткобраново, долгобраново) што се создава во него - што го предизвикува зголемувањето на температурата -, додека во случајот на атмосферата, само дел од земјиното зрачење (инфрацрвено, долгобраново) го задржуваат стакленичките гасови, а остатокот бега во вселената.