ปรากฏการณ์เรือนกระจก

ความร้อนที่เพิ่มขึ้นของบรรยากาศชั้นล่าง อันเนื่องมาจากการดูดกลืนสุทธิของรังสีอินฟราเรด (คลื่นยาว) จากพื้นโลก โดยองค์ประกอบของบรรยากาศ ทั้งก๊าซและละอองลอย แม้ว่าจะมีปรากฏการณ์เรือนกระจกตามธรรมชาติบนโลก - ซึ่งเป็นสิ่งที่สามารถขยายไปถึงบรรยากาศของดาวเคราะห์ดวงอื่นได้ - ในบริบทของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในปัจจุบัน สำนวนนี้อ้างถึงความร้อนพิเศษที่เกิดจากการเพิ่มขึ้นของความเข้มข้นของก๊าซเรือนกระจกในบรรยากาศ - โดยมี CO₂ เป็นตัวนำ - อันเป็นผลจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิลและชีวมวลในปริมาณมหาศาลโดยมนุษย์ แรงบังคับการแผ่รังสี (radiative forcing) ที่เกิดจากสิ่งนี้ทำให้อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกที่พื้นผิวโลกเพิ่มขึ้น ซึ่งยังไม่ถึงจุดสูงสุด นักคณิตศาสตร์และนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส ฌอง-บาติสต์ โฌแซฟ ฟูรีเย (Jean-Baptiste Joseph Fourier, 1768-1830) เป็นนักวิทยาศาสตร์คนแรกที่พิจารณา - ในปี ค.ศ. 1824 - ว่าโลกกักเก็บความร้อนไว้ในลักษณะคล้ายกับเรือนกระจก การเปรียบเทียบนั้นไม่ถูกต้องทั้งหมด เนื่องจากกระจกของเรือนกระจกโปร่งใสต่อรังสีดวงอาทิตย์ (คลื่นสั้น) แต่ทึบต่อรังสีอินฟราเรด (คลื่นสั้น คลื่นยาว) ที่เกิดขึ้นภายในมัน - ซึ่งทำให้อุณหภูมิสูงขึ้น - ในขณะที่ในกรณีของบรรยากาศ มีเพียงส่วนหนึ่งของรังสีจากพื้นโลก (อินฟราเรด คลื่นยาว) เท่านั้นที่ถูกกักเก็บโดยก๊าซเรือนกระจก โดยส่วนที่เหลือหลุดออกไปสู่อวกาศภายนอก