атмосфера
Гасовит омотач што ја опкружува (цврстата и течната) површина на Земјата. Дефиницијата може да се обопшти за секое небесно тело, но во овој запис ќе се однесуваме само на атмосферата на Земјата, обично наречена едноставно „атмосфера“. Таа е еден од петте подсистеми што го сочинуваат климатскиот систем. Воздухот што ја формира е распореден во слоеви чиј број варира во зависност од разгледуваниот критериум. Врз основа на вертикалниот температурен профил, атмосферата се дели на пет добро дефинирани слоеви (тропосфера, стратосфера, мезосфера, термосфера и егзосфера), во кои наизменично настануваат термички пораста и опаѓања. Тоа е атмосферската поделба што преовладува, иако подеднакво валидно можат да се утврдат и други комплементарни, зависно од хемискиот состав или електронската структура. Иако некои автори ја поставуваат горната граница на атмосферата на одредена висина, таквата граница нема физичко значење, бидејќи границата со вселената е дифузна. Густината на воздухот постепено се намалува со искачувањето, без да може да се тврди дека од одредено ниво натаму е еднаква на нула. Додека за аеронаутички цели границата меѓу атмосферата и вселената е поставена на 100 километри надморска висина - т.н. Карманова линија -, во метеорологијата најчесто се поставува таа граница 300 километри над нашите глави. Поголемиот дел од масата на атмосферата е концентриран во нејзиниот долен дел, каде што густината на воздухот многу нагло се намалува со висината. Приближно половина од таа маса се наоѓа во првите пет километри од атмосферата, а 99% во првите триесет. Оттаму нагоре, воздухот е многу разреден.