บรรยากาศ

เปลือกก๊าซที่ล้อมรอบพื้นผิว (ของแข็งและของเหลว) ของโลก นิยามนี้สามารถขยายให้ครอบคลุมวัตถุท้องฟ้าใด ๆ ได้ แต่ในรายการนี้เราจะอ้างถึงเฉพาะบรรยากาศของโลก ซึ่งมักเรียกสั้น ๆ ว่า "บรรยากาศ" มันประกอบเป็นหนึ่งในห้าระบบย่อยที่ประกอบเป็นระบบภูมิอากาศ อากาศที่ประกอบเป็นบรรยากาศนี้กระจายตัวอยู่เป็นชั้น ๆ ซึ่งจำนวนแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับเกณฑ์ที่พิจารณา จากลักษณะการกระจายตัวของอุณหภูมิในแนวดิ่ง บรรยากาศแบ่งออกเป็นห้าชั้นที่กำหนดไว้ชัดเจน (โทรโพสเฟียร์ สตราโตสเฟียร์ มีโซสเฟียร์ เทอร์โมสเฟียร์ และเอกโซสเฟียร์) ซึ่งในแต่ละชั้นจะมีการเพิ่มขึ้นและลดลงของอุณหภูมิสลับกันไป นี่คือการแบ่งชั้นบรรยากาศที่ใช้กันเป็นหลัก แม้ว่าจะสามารถกำหนดการแบ่งเสริมอื่น ๆ ได้อย่างสมเหตุสมผลเช่นกัน ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบทางเคมีหรือโครงสร้างทางอิเล็กทรอนิกส์ แม้ว่านักวิชาการบางคนจะกำหนดขอบเขตบนของบรรยากาศไว้ที่ระดับความสูงหนึ่ง แต่ขอบเขตดังกล่าวไม่มีความหมายทางกายภาพ เนื่องจากพรมแดนกับอวกาศนั้นไม่ชัดเจน ความหนาแน่นของอากาศลดลงเรื่อย ๆ เมื่อสูงขึ้น โดยไม่สามารถยืนยันได้ว่าตั้งแต่ระดับหนึ่งขึ้นไปความหนาแน่นจะเท่ากับศูนย์ ในขณะที่เพื่อวัตถุประสงค์ทางการบิน พรมแดนระหว่างบรรยากาศและอวกาศภายนอกถูกกำหนดไว้ที่ระดับความสูง 100 กิโลเมตร - ซึ่งเรียกว่าเส้นคาร์มาน (Kármán line) - ในทางอุตุนิยมวิทยา มักกำหนดพรมแดนนั้นไว้ที่ 300 กิโลเมตรเหนือศีรษะของเรา มวลส่วนใหญ่ของบรรยากาศกระจุกตัวอยู่ในส่วนล่างของมัน ซึ่งความหนาแน่นของอากาศลดลงอย่างรวดเร็วมากตามความสูง ประมาณครึ่งหนึ่งของมวลดังกล่าวอยู่ในบรรยากาศห้ากิโลเมตรแรก และ 99% อยู่ในสามสิบกิโลเมตรแรก จากนั้นขึ้นไป อากาศจะเบาบางมาก