trëndafili i erërave
Një diagram në formë ylli në të cilin përfaqësohen frekuencat relative të drejtimeve të ndryshme të erës të matura në një stacion moti ose observator gjatë një periudhe të caktuar kohe. Mund të përfaqësohen gjithashtu frekuencat e intervaleve të ndryshme shpejtësie të grupuara sipas drejtimit. Përqindja që i përgjigjet qetësive shënohet në një rreth të vizatuar në qendër të trëndafilit. Shumë kohë përpara se era të niste të matej me instrumente, u përcaktuan trëndafilat e parë të erërave me drejtimet e erërave kryesore, të destinuar kryesisht për t'i ndihmuar detarët të orientoheshin në det. Trëndafila të lashtë të erërave shfaqen në kultura të ndryshme, duke fituar sofistikim me kalimin e kohës. Në kohët klasike, poeti grek Homeri (shekulli VIII p.e.s.) i referohet në Odisenë një trëndafili me katër erëra kryesore (Boreu, Euri, Noti dhe Zefiri), të rregulluara sipas katër pikave kardinale. Filozofi Aristoteli (shekulli IV p.e.s.) përcaktoi një trëndafil me 8 drejtime, Timostheni (shekulli III p.e.s.) një me 12, dhe arkitekti romak Vitruvi (shekulli I p.e.s.) një me 24. Trëndafili me 32 pika që përdoret sot u përfaqësua për herë të parë në një hartë mesjetare të botës që i atribuohet gjeografit dhe kartografit majorkan Abraham Cresques (shekulli XIV), megjithëse disa burime ia atribuojnë shpikjen e tij edhe majorkanit Ramon Llull (rreth 1232-1315 ose 1316). Trëndafili i përmendur i erërave me 32 pika përfshin 8 erëra kryesore (katër që shënojnë pikat kardinale dhe katër të tjera që janë erërat anësore), 8 gjysmë-erëra (kolaterale) dhe 16 çerek-erëra (quartas).
Terma të lidhur: Drejtimi i erës