လေကြောင်းပန်း (Wind Rose)

ရာသီဥတုစခန်း သို့မဟုတ် ကြည့်ရှုရေးစခန်းတစ်ခုတွင် ကာလတစ်ခုအတွင်း တိုင်းတာသော မတူညီသည့် လေတိုက်ဦးတည်ရာများ၏ အချိုးအစားများကို ကိုယ်စားပြုသည့် ကြယ်ပုံသဏ္ဍာန်ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဦးတည်ရာအလိုက် စုစည်းထားသော မတူညီသော အလျင်အတိုင်းအတာများ၏ ကြိမ်နှုန်းများကိုလည်း ကိုယ်စားပြု နိုင်သည်။ တိတ်ဆိတ်ခြင်း (calm) နှင့် ကိုက်ညီသော ရာခိုင်နှုန်းကို ပန်း၏ အလယ်ချက်တွင် ရေးဆွဲထားသော စက်ဝိုင်းတစ်ခုတွင် ရေးမှတ်သည်။ ကိရိယာများဖြင့် လေကို တိုင်းတာခြင်း မစတင်မီ အလွန်ကြာခဲ့ပြီးသည့်အချိန်ကပင်၊ အဓိက ရေယာဉ်သွားလာသူများ ရေပြင်ပေါ်တွင် ဦးတည်ရာသိရှိရန် ကူညီရန် ရည်ရွယ်၍ အဓိကလေများ၏ ဦးတည်ရာများပါသည့် ပထမဆုံးလေကြောင်းပန်းများ တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ ရှေးဟောင်း လေကြောင်းပန်းများသည် ယဉ်ကျေးမှုများစွာတွင် ပေါ်ပေါက်ပြီး၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာသည်။ ရှေးခေတ်ကာလတွင်၊ ဂရိကဗျာဆရာ Homer (ဘီစီ ၈ ရာစု) သည် The Odyssey တွင် ဦးတည်ရာလေးမျက်နှာပေါ်တွင် စီစဉ်ထားသော အဓိကလေလေးမျိုး (Boreas, Eurus, Notus, နှင့် Zephyrus) ပန်းတစ်ပွင့်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဒဿနပညာရှင် Aristotle (ဘီစီ ၄ ရာစု) သည် ဦးတည်ရာ ၈ ခုပါ ပန်းတစ်ပွင့်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ Timosthenes (ဘီစီ ၃ ရာစု) သည် ၁၂ ခုပါတစ်ခု၊ ရောမဗိသုကာ Vitruvius (ဘီစီ ၁ ရာစု) သည် ၂၄ ခုပါတစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ အသုံးပြုနေသော အမှတ် ၃၂ ခုပါ ပန်းကို မာဂျောကာန် ပထဝီဗေဒပညာရှင်နှင့် မြေပုံဆွဲသမား Abraham Cresques (၁၄ ရာစု) ကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ယူဆသော အလယ်ခေတ် ကမ္ဘာမြေပုံတစ်ခုတွင် ပထမဆုံး ရေးဆွဲခဲ့သော်လည်း၊ ရင်းမြစ်အချို့က ၎င်း၏တီထွင်မှုကို အလားတူ မာဂျောကာန်ဖြစ်သော Ramon Llull (c. 1232-1315 သို့မဟုတ် 1316) ကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ ဖော်ပြပါ အမှတ် ၃၂ ခုပါ လေကြောင်းပန်းတွင် အဓိကလေ ၈ ခု (ဦးတည်ရာလေးမျက်နှာ အမှတ်ပြု လေးခုနှင့် ဘေးဘက်လေးခု)၊ ဝက်ကြေးလေ ၈ ခု (collateral) နှင့် လေးပုံတစ်ပုံလေ ၁၆ ခု (quartas) ပါဝင်သည်။