กุหลาบลม

แผนภาพรูปดาวที่แสดงความถี่สัมพัทธ์ของทิศทางลมต่าง ๆ ที่วัดได้ที่สถานีตรวจอากาศหรือหอสังเกตการณ์ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ๆ ยังสามารถแสดงความถี่ของช่วงความเร็วต่าง ๆ ที่จัดกลุ่มตามทิศทางได้อีกด้วย เปอร์เซ็นต์ที่สอดคล้องกับสภาวะลมสงบจะถูกระบุไว้ในวงกลมที่วาดไว้ตรงกลางของกุหลาบลม นานก่อนที่ลมจะเริ่มถูกวัดด้วยเครื่องมือ กุหลาบลมชุดแรกที่มีทิศทางของลมหลักถูกจัดทำขึ้น โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อช่วยให้นักเดินเรือกำหนดทิศทางในทะเลได้ กุหลาบลมโบราณปรากฏในวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน โดยมีความซับซ้อนเพิ่มขึ้นตามกาลเวลา ในยุคคลาสสิก กวีชาวกรีก โฮเมอร์ (คริสต์ศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล) กล่าวถึงใน The Odyssey ถึงกุหลาบลมสี่ทิศทางหลัก (โบเรียส ยูรัส โนตัส และเซฟีรัส) จัดเรียงตามทิศหลักทั้งสี่ นักปรัชญาอริสโตเติล (คริสต์ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล) กำหนดกุหลาบลม 8 ทิศทาง ทิโมสเทเนส (คริสต์ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล) กำหนด 12 ทิศทาง และสถาปนิกชาวโรมัน วิทรูวิอุส (คริสต์ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล) กำหนด 24 ทิศทาง กุหลาบลม 32 ทิศทางที่ใช้ในปัจจุบันถูกวาดขึ้นครั้งแรกบนแผนที่โลกยุคกลางที่เชื่อว่าเป็นผลงานของนักภูมิศาสตร์และนักทำแผนที่ชาวมายอร์กา อับราฮัม เครสเกส (คริสต์ศตวรรษที่ 14) แม้ว่าบางแหล่งข้อมูลจะยกให้เป็นสิ่งประดิษฐ์ของราโมน ยุย (Ramon Llull, ราว ค.ศ. 1232-1315 หรือ 1316) ผู้เป็นชาวมายอร์กาเช่นกัน กุหลาบลม 32 ทิศทางดังกล่าวประกอบด้วยลมหลัก 8 ทิศทาง (สี่ทิศทางเป็นทิศหลักและอีกสี่ทิศทางเป็นลมข้าง) ลมครึ่งทิศ 8 ทิศทาง (collateral) และลมเสี้ยวทิศ 16 ทิศทาง (quartas)