ρόδο των ανέμων

Ένα αστεροειδές διάγραμμα στο οποίο απεικονίζονται οι σχετικές συχνότητες των διαφόρων διευθύνσεων του ανέμου που μετρήθηκαν σε έναν μετεωρολογικό σταθμό ή αστεροσκοπείο κατά τη διάρκεια μιας δεδομένης χρονικής περιόδου. Μπορούν επίσης να απεικονιστούν οι συχνότητες διαφορετικών κλάσεων ταχύτητας ομαδοποιημένες ανά διεύθυνση. Το ποσοστό που αντιστοιχεί στη νηνεμία σημειώνεται σε έναν κύκλο σχεδιασμένο στο κέντρο του ρόδου. Πολύ πριν αρχίσει να μετράται ο άνεμος με όργανα, καθιερώθηκαν τα πρώτα ρόδα των ανέμων με τις κατευθύνσεις των κύριων ανέμων, που προορίζονταν κυρίως να βοηθήσουν τους ναυτικούς να προσανατολίζονται στη θάλασσα. Αρχαία ρόδα των ανέμων εμφανίζονται σε διαφορετικούς πολιτισμούς, αποκτώντας με τον καιρό μεγαλύτερη πολυπλοκότητα. Στην κλασική εποχή, ο Έλληνας ποιητής Όμηρος (8ος αιώνας π.Χ.) αναφέρεται στην Οδύσσεια σε ένα ρόδο τεσσάρων κύριων ανέμων (Βορέας, Εύρος, Νότος και Ζέφυρος), τοποθετημένων σύμφωνα με τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης (4ος αιώνας π.Χ.) καθιέρωσε ένα ρόδο 8 κατευθύνσεων, ο Τιμοσθένης (3ος αιώνας π.Χ.) ένα ρόδο 12 κατευθύνσεων, και ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας Βιτρούβιος (1ος αιώνας π.Χ.) ένα ρόδο 24 κατευθύνσεων. Το ρόδο των 32 κατευθύνσεων που χρησιμοποιείται σήμερα απεικονίστηκε για πρώτη φορά σε έναν μεσαιωνικό παγκόσμιο χάρτη που αποδίδεται στον Μαγιορκίνο γεωγράφο και χαρτογράφο Abraham Cresques (14ος αιώνας), αν και ορισμένες πηγές αποδίδουν την εφεύρεσή του στον επίσης Μαγιορκίνο Ramon Llull (περ. 1232-1315 ή 1316). Το προαναφερθέν ρόδο των ανέμων 32 κατευθύνσεων περιλαμβάνει 8 κύριους ανέμους (τέσσερις που σημειώνουν τα σημεία του ορίζοντα και άλλους τέσσερις που είναι οι πλευρικοί άνεμοι), 8 ημι-ανέμους (παράπλευρους) και 16 τεταρτημόρια ανέμων (quartas).