ружа на ветровите

Дијаграм во форма на ѕвезда во кој се претставени релативните фреквенции на различните насоки на ветерот измерени на метеоролошка станица или опсерваторија во даден временски период. Може да се претстават и фреквенциите на различни опсези на брзина групирани по насока. Процентот што одговара на безветрие се бележи во круг нацртан во центарот на ружата. Долго пред ветерот да почне да се мери со инструменти, биле воспоставени првите ружи на ветровите со правците на главните ветрови, наменети главно да им помогнат на морнарите да се ориентираат на море. Древни ружи на ветровите се појавуваат во различни култури, стекнувајќи сè поголема софистицираност со текот на времето. Во класичните времиња, грчкиот поет Хомер (8 век п.н.е.) во Одисеја упатува на ружа од четири главни ветрови (Бореј, Евр, Нот и Зефир), распоредени според четирите кардинални точки. Филозофот Аристотел (4 век п.н.е.) воспоставил ружа од 8 правци, Тимостен (3 век п.н.е.) од 12, а римскиот архитект Витрувиј (1 век п.н.е.) од 24. Ружата од 32 точки што се користи денес првпат била прикажана на средновековна светска карта припишана на мајорканскиот географ и картограф Абрахам Креск (14 век), иако некои извори го припишуваат нејзиниот пронајдок на исто така мајорканскиот Рамон Љуљ (околу 1232-1315 или 1316). Споменатата ружа на ветровите од 32 точки вклучува 8 главни ветрови (четири што ги означуваат кардиналните точки и уште четири што се странични ветрови), 8 полуветрови (колатерални) и 16 четвртветрови (quartas).

Поврзани поими: насока на ветерот