tornado

Obracająca się kolumna powietrza o wygladzie lejka, obdarzona wielką prędkością kątową, która zwisa z pionowo rozwiniętej chmury (w większości przypadków z cumulonimbusa powiązanego z burzą superkomórkową) i dociera do powierzchni Ziemi. Jest widoczna dzięki lejkowi kondensacyjnemu (który nie zawsze dociera do ziemi) oraz pyłowi i niezliczonym przedmiotom, które zasysa na swojej drodze, a które wcześniej wyrywa z ziemi. Jest to najgwałtowniejsze mezoskalowe zjawisko meteorologiczne ze wszystkich, które tworzą się na Ziemi; to, które koncentruje największą ilość energii w najmniejszej przestrzeni. Ciśnienie w jego wnętrzu szacuje się na 100 do 200 hPa niższe niż na zewnątrz. Zarówno jego rozmiar, jak i czas trwania są bardzo zmienne. Jego średnica może wahać się od kilku metrów (mikrotornado) do kilku kilometrów w najbardziej wyjątkowych przypadkach. Typowa średnica jest rzędu stu metrów. Czas jego trwania jest krótki; od zaledwie kilku sekund do godziny. Porywy wiatru, które generuje wokół siebie, są nadzwyczajne; w najintensywniejszych rzędu 500 km/h, powodując całkowite zniszczenie na całym pasie terenu, po którym przemieszcza się (odległości od zaledwie kilkuset metrów do kilkuset kilometrów w niektórych przypadkach). Typowa prędkość jego przemieszczania wynosi od 50 do 80 km/h. Oprócz wiatrów generowanych przez tornado na jego drodze, burze wielokomórkowe i superkomórki, z których schodzi wiele z nich, dają początek gwałtownym ulewom, gradowi i silnej aktywności wyładowań atmosferycznych. Okazjonalnie tworzą się tak zwane tornada wielowyrowe, których główną osobliwością jest to, że jednocześnie prezentują dwa lub więcej lejków kondensacyjnych i/lub chmur gruzu (pył, gałęzie, drzazgi drewnianych desek...).